KERKDIENSTEN

Zondag 30 juni 9.30 uur

Ds. H.M. Perfors

uit Brielle

Kindernevendienst

Zondag 7 juli 9.30 uur

Ds. A.N. Rietveld, Barendrecht

Zondag 14 juli 9.30uur

Ds. E.A. Visser, Alblasserdam

Afscheid van Razoel en Daniël

Noordermeer

Kindernevendienst

Zondag 21 juli 9.30 uur

Ds. K.D. Goverts, Dordrecht

Zondag 28 juli 9.30 uur

Dhr. R. van Mourik, Hellevoetsluis

Zondag 4 augustus 9.30 uur

Ds. A.N. Rietveld, Barendrecht

Zondag 11 augustus 9.30 uur

Ds. C.K.J Pronk, Boornbergum

Zondag 18 augustus 9.30 uur

Ds. C.K.J. Pronk, Boornbergum


Zondag 25 augustus 9.30 uur

Ds. E.A. Visser, Alblasserdam

Kopij voor het volgende

nummer moet binnen

zijn

vóór 23 aug 2019

redactiekerkklok@kerkoudenhoorn.nl

Wilt u vervoer naar de kerkdiensten of heeft u interesse in de dienst op een cassetteband, dan kunt u contact opnemen met

Maartje Keijzerwaard

Tel.0181-462089 of mkeijzerwaard60@gmail.com

Wilt u vervoer naar de kerkdiensten of heeft u interesse in de dienst op een cassetteband, dan kunt u contact opnemen met

Maartje Keijzerwaard

Tel.0181-462089 of mkeijzerwaard60@

gmail.com


Kerkbeheer

College van kerkrentmeesters

Een passend 'huis' is van groot belang voor de eredienst en de pastorale, missionaire en diaconale taken. Het college van kerkrentmeesters is verantwoordelijk voor het kerkgebouw en de goede gang van zaken

De kerkrentmeesters zijn:

  • Mari Noordermeer en
  • Cor Schoon
  • Bijgestaan door:
  • Leo Vaandrager
  • Teun van Hilten
  • Leen Keijzerwaard
  • ------------------------------------

De Oude Bieb in Dirksland: "We verspreiden de liefde van Christus in de ontmoeting"

In Dirksland, op Goeree-Overflakkee, zette de kerk een laagdrempelig in loophuis op waar iedereen terechtkan voor koffie, een praatje of een activiteit. Inmiddels zijn tussen de 50 en 75 mensen betrokken bij De Oude Bieb. “Ik zie hier veel mensen die niet naar de kerk komen. Als dorpsbewoner wil je toch graag ergens bij horen.”

Langzaam wordt het voller in De Oude Bieb. Allemaal vrouwen dit keer, het is handwerkmiddag. Als er al mannen komen, schuiven die vooral aan voor een kop koffie en voor de gezelligheid. En gezellig is het. Terwijl de handen werken, gaan de gesprekken over tafel. “Nee, dat is de vrouw van …”, klinkt het. “Weten hoe de onderlinge relaties in elkaar zitten geeft een vertrouwd gevoel”, weet Irma Klaasen die een deken haakt. Zo werkt dat in een dorpsgemeenschap waar veel families uiteindelijk wel ergens verwant zijn.

Een huis waar het goed toeven is voor iedereen, met als uiteindelijk doel een lokale gemeenschap te vormen die bijdraagt aan een wereld waar geloof, hoop en liefde een belangrijke plaats hebben.

Groeimodel Het opknappen en inrichten van de voormalige pastorie van Angerlo vormt voorlopig de belangrijkste activiteit van de pioniersplek die in april van start gegaan is. Bikker ziet allerlei mogelijkheden voor de toekomst, maar er is bewust gekozen voor een groeimodel. “Wat hier over vijf jaar allemaal gebeurt? Ik weet het niet. Ik weet wel wat de onderstroom is: samen doen, met alle generaties. Mensen moeten er plezier aan beleven, maar ook intellectueel geprikkeld en geestelijk gevoed worden.” De mogelijkheden van deze plek wil hij graag inzetten voor een doelgroep die breder is dan mensen uit de buurt. Toeristen moeten er terechtkunnen voor ‘een kopje thee met aandacht’ terwijl de accu van hun fiets opgeladen wordt; zinzoekers voor stiltewandelingen en retraites. “De ruimte, de rust en de stilte hier zijn belangrijke voorwaarden om echt tot jezelf en tot God te kunnen komen.” Het bosje naast de pastorie is voorzien van hangmatten. Het symboliseert de omgeving die de pioniersplek wil bieden om lichaam, geest en ziel in harmonie te brengen. “Op deze plek moet je je kunnen opladen.”

Rust en ruimte Is een gemeenschap die vooral gericht is op activiteiten nog wel een vorm van kerk-zijn? Bikker vindt van wel. De pastorie staat op hetzelfde terrein als de Galluskerk, waar ook de vieringen en het wekelijkse Coventry-gebed plaatsvinden, legt hij uit. “Niemand zal ons daar los van kunnen zien.” Kors noemt de gemeenschap zelfs het hart van kerk-zijn. “Ik verbaas me er weleens over hoe hoog de lat soms wordt gelegd en dat al snel over de bediening van de sacramenten gesproken wordt. Misschien zijn we dat als kerk wel te veel kwijtgeraakt: dat het begint bij een kop koffie. We zijn op afstand van mensen komen te staan. Wat ons als kerk onderscheidt, is het verhaal van waaruit we doen wat we doen. We moeten voorzichtig zijn met het zoeken van onderscheid ten aanzien van organisaties die ook op verbinding gericht zijn; we moeten elkaar versterken. Juist plekken als deze zouden wel eens ruimte kunnen bieden voor gesprekken over onderwerpen waarmee je niet terechtkunt bij de buurtvereniging.”

Kramp Komdersuut is voorzichtig geworden met het etaleren van geloofsactiviteiten, vertelt Erika Klooster. Net als Bikker is zij voor één dag in de week aangesteld als pionier. Daarnaast werken ze elk een dag als vrijwilliger voor de plek. “In het begin deden we dat wel. We nodigden mensen uit om op donderdag om kwart voor negen naar het ochtendgebed te komen om vervolgens om half tien te gaan klussen. Een aantal mensen schoot daardoor acuut in een kramp. Moet ik komen bidden voor ik mag klussen? Dat ligt blijkbaar toch gevoelig. In onze uitingen hebben we dat daarom naar de achtergrond verplaatst. We willen mensen niet afschrikken. Laat ze eerst maar eens komen 7 en zien wat er gebeurt.” Hoe daar verder mee om te gaan is wel een aandachtspunt voor de pioniersplek. Thuis Komdersuut trekt inmiddels een divers publiek. Wil, die vaker komt helpen, noemt de plek een soort thuis. “Het is bijzonder om samen met mensen met heel verschillende achtergronden allerlei dingen te doen; respectvol, liefdevol en dankbaar.” Iedereen heeft z’n inspiratiebron, vindt ze. “Voor mij is dat God, maar dan wel op mijn manier. Het mooie is dat verschillende opvattingen hier naast elkaar mogen bestaan. Iedereen heeft een plek nodig om te kunnen praten over z’n diepste zielenroerselen. Dat kan hier.”

Kwaliteitsimpuls

De Protestantse Kerk wil met de kwaliteitsimpuls van de permanente educatie een bijdrage leveren aan de bedieningsvreugde en het werkplezier van de predikanten en kerkelijk werkers. Het gaat erom dat zij hun vak bijhouden, als theoloog, catecheet of pastor. Het werken in de gemeente vraagt bovendien om het zelf open blijven voor de Schrift in de context van de huidige samenleving. Dit bevordert dat de kerk blijvend vindplaats is van geloof, hoop en liefde.

Kerkbeheer

College van kerkrentmeesters

Een passend 'huis' is van groot belang voor de eredienst en de pastorale, missionaire en diaconale taken. Het college van kerkrentmeesters is verantwoordelijk voor het kerkgebouw en de goede gang van zaken.

Dhr Mari Noordermeer

Dhr Cor Schoon

Geassisteerd door

Leo Vaandrager

Teun van Hilten

Leen Keijzerwaard

College van kerkrentmeesters

Het College van kerkrentmeesters heeft het beheer over de financiële middelen en gebouwen van de gemeente, met uitzondering van diaconale aangelegenheden.

De verantwoordelijkheid hierover heeft de kerkenraad aan het college gedelegeerd. Het college bestaat uit tenminste drie leden. Verder heeft het college, door het toezicht op de vermogensrechtelijke aangelegenheden, contact met het college voor de behandeling van beheerszaken.

College van kerkrentmeesters:

beheer financiën

De (financiële) middelen hebben grote invloed op het gemeente-zijn. Het speelt een rol bij het benoemen van een predikant of kerkelijk werker, het organiseren van activiteiten, het samenwerken met andere gemeenten en partners, het onderhouden van het gebouw. De wijze waarop het geld wordt besteed zegt vaak meer over de gemeente dan allerlei beschouwingen.

De beschikbare middelen hebben grote invloed op het gemeente-zijn. In steeds meer gemeenten dalen de inkomsten, onder meer door afname van het aantal leden en van de betrokkenheid van de leden. Als uw gemeente minder geld te besteden heeft, kunt u voor ingrijpende keuzen komen te staan, bijvoorbeeld:

  • het aantrekken van een predikant of kerkelijk werker in deeltijd, in plaats van een volledige aanstelling;
  • het samenvoegen met een buurgemeente, het delen van een predikant of het combineren van activiteiten;
  • het noodgedwongen sluiten van het kerkgebouw.

Materiële en financiële voorwaarden voor leven en werken van gemeente

Kerkrentmeesters hebben als taak de materiële en financiële voorwaarden voor het leven en werken van de gemeente te scheppen en onderhouden, zo staat het omschreven in de Kerkorde: Ordinantie 11.


Protestantse Gemeente Oudenhoorn

Tijdelijk predikant – ds. Els Visser,

tell 0786473784 of emailadres ea-visser@planet.nl

Scribamtnoordermeer@hotmail.com

Preekvoorziening @kerkoudenhoorn.nl

KERKBLAD mailadres voor kopij redaktiekerkklok@kerkoudenhoorn.nl moet binnen zijn voor 23 aug
WEBSITE voor kopij mailadres webmaster@kerkoudenhoorn.nl
ROMMELMARKT mkeijzerwaard60@gmail.com ( voor rommel ophalen)

ROMMELMARKT 0181 462089 of 0181 461255 (voor ophalen )

Meditatie: “Onderweg”

De komende zomerweken gaan veel mensen op pad. Een paar dagen of een paar weken op vakantie. We weten het, niet iedereen heeft de tijd, de zin en/of het geld om op vakantie te gaan. En velen gaan net voor of juist na de vakantieweken van de scholen op pad. Maar de zomermaanden blijven voor velen favoriet om op stap te gaan. Weg van het vertrouwde van de eigen omgeving, om in de vrije dagen te genieten van een geheel andere gebied. Om te midden van heuvels of bergen, aan de oevers van een rustig stromend riviertje of uitkijkend over de zee te genieten van de ruimte van een zo heel ander landschap. Om in die andere omgeving lekker uit te rusten en nieuwe ideeën op te doen. Hoe mensen op pad zijn naar die vakantieplek is heel verschillend. We zien op de wegen volgepakte auto’s, caravans, campers en vouwwagens. Maar ook vakantiegangers die met rugzak op ‘de paden op, de lanen in’ met ferme pas lopen. En de stug doortrappende vakantiegangers op toerfietsen met volle fietstassen, een bungelende pan en een tent op de bagagedrager. Met boven al het gekrioel van mensen onderweg de vakantiegangers die de verder weg gaan en daarvoor de snelste manier hebben gekozen: per vliegtuig.

Op pad zijn we natuurlijk eigenlijk ons hele leven. Maar in het leven van alledag realiseren we ons dat meestal niet zo. Elke dag is een etappe van onze levensreis, waarbij de ene etappe makkelijker is dan de andere. En zo zijn we in ons leven steeds meer onderweg naar God toe. ‘We leven naar God toe’ zouden we kunnen zeggen.

In het Liedboek waar we uit zingen in de kerkdiensten is een hele rubriek gewijd aan het thema ‘levensreis’. Bij dit thema vinden we meer dan zestig liederen die spreken van het onderweg zijn. Zoals het lied ‘Door de wereld gaat een woord’ (lied 802) en ‘Uit Oer is hij getogen’, het lied over Abraham die op pad ging, geroepen door Gods stem (lied 803). Ook lied 825, ‘De wereld is van hem vervuld, die ’t kennen gaat te boven,’ een lied wat ik zelf erg mooi vindt, is in deze rubriek ondergebracht. Daarom voor onderweg in deze zomerweken de tekst van drie liederen uit het liedboek. Goede zomerweken gewenst!

Lied 416: 1 Ga met God en Hij zal met je zijn.

jou nabij op al je wegen

met zijn raad en troost en zegen.

Ga met God en Hij zal met je zijn.

Lied 833:

Neem mij aan zoals ik ben,

wek in mij wie ik zal zijn,

druk uw zegel op mijn hart en leef in mij.

Lied 821:

Dat de weg je tegemoet komt,

dat de wind je steunt in de rug,

dat de zon je gezicht warmt,

de regen je veld vruchtbaar maakt

en totdat we elkaar weer zien:

dat God je in de palm van zijn hand bewaart.

Ds. Els Visser



Bezoek uit Braşov-Roemenië

Van 24-28 mei was een afvaardiging van de Protestantse Gemeente – Templum Reformatum - uit Braşov op bezoek in de voormalige gemeente Bernisse. Drie gemeenteleden melden zich op Schiphol en zes kwamen met de Transit-bus 2.0. Bijzonder was dat naast de familie Kassay er zeven relatief jonge ambtsdragers (presbyters) en partners kwamen.

Op de stralende vrijdagmiddag werden zij welkom geheten in gebouw De Hoeksteen in Simonshaven. Voor eten was gezorgd en hier verschenen ook de gastgezinnen.

Zaterdagmorgen werd een bezoek gebracht aan de Rommelmarkt in Oudenhoorn, waar ook de verjaardag van Ds. Geza Kassay werd gevierd. De reis ging verder naar het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk, wat een indrukwekkend beeld gaf van De Ramp. Terwijl ondertussen de zon weer was doorgekomen, sloten we af op het strand van Westenschouwen; een bijzondere ervaring voor de gasten.

Zondagmorgen werd er in een dienst in de Welkomkerk stil gestaan bij het dertigjarig jubileum van de contacten tussen Bernisse en Braşov. Het Nederlands werd – via een Engels spiekbriefje – vertaald in het Hongaars, de oorspronkelijke taal van het deel van Roemenië waar Braşov ligt. Ook waren een aantal liederen in de dienst opgenomen, die ook in de Hongaarse bundel staan.

Na de dienst was het een gezellige ontmoeting van oude en nieuwe bekenden. Foto’s van het kleding-transport van begin mei werden bekeken evenals de beelden van de opening van gebouw ‘Bethlehem’ in mei 2018.

’s Middags werd een bezoek gebracht aan de boerderij van de familie Vaandrager aan de Ravenseweg.

De maandag was vol met een bezoek aan de Dorpskerk, waar als altijd op maandagmorgen de kleding voor alweer een volgend transport werd gesorteerd. Daarna volgde het Zendingserfgoedhuis, waar de expositie werd bekeken en een toelichting werd gegeven op de geschiedenis van de Bijbelvertaling. Na een Lunch bij Slands Bakkie was er een ingelaste rondvaart met fluisterboot De IJsvogel naar het Oostenrijk. Even rust op een drukke dag. Helaas zagen we geen blauwe schicht voorbij schieten... Daarna vertrokken de eerste gasten weer richting Schiphol en de overigen vertrokken in de stromende regen op dinsdagmorgen weer voor hun driedaagse reis. Al met al een goed weekend waarin dankbaar werd teruggekeken op dertig jaar verbondenheid. Voorlopig zullen we per jaar kijken hoe we verder gaan. Een eerste vervolg ligt er al: de uitnodiging voor een tegenbezoek in de eerste week van oktober 2019 om het jubileum ook in Braşov te kunnen vieren. Mocht je belangstelling hebben voor dit vierdaagse bezoek laat het alvast even weten. Meer info volgt!

Voor ik het vergeet: alle gastgezinnen, die voor onderdak, eten en vervoer hebben gezorgd, allemaal hartelijk bedankt!

namens de Werkgroep,

J. Schep

Verdieping

God maakt zich bekend als de God ‘die is, die was en die komt’.

De kleine kerkenraad – en werkgroepen

Sinds 'Kerk 2025' is er veel meer ruimte ontstaan voor 'de kerkenraad met werkgroepen'. Prof. Leo Koffeman licht toe wat de vernieuwde kerkorde hierover zegt.

“De gemeente is de draagster van de bedoelingen van de Kerk” – zo klonk het tientallen jaren geleden al. Het was een reden om in de gereformeerde kerkorde ruimte te maken voor de ‘kerkenraad met werkgroepen’. In de kerkorde van de Protestantse Kerk in Nederland is die mogelijkheid dankbaar overgenomen.

We hebben het dan over ord. 4-9. De grondgedachte daarvan is door Kerk 2025 niet veranderd, maar in de uitwerking is veel meer ruimte voor de plaatselijke gemeente ontstaan. Daarover gaat deze bijdrage.

Samen verantwoordelijk

Eerst iets over die grondgedachte. Simpel gezegd: niet alles hoeft op het bordje van de kerkenraad te liggen, want de gemeente is er ook nog. Niet de kerkenraad, maar de gemeente ‘draagt de bedoelingen van de Kerk’. Samen zijn we ervoor verantwoordelijk dat het gemeenteleven – althans zoveel mogelijk – beantwoordt aan wat Christus met zijn Kerk wilde.

Het is een gedachte die in de Romeinse artikelen, de ‘grondwet’ van de kerk, al prachtig is verwoord: “Alle leden van de gemeente zijn geroepen en gerechtigd hun gaven aan te wenden tot vervulling van de opdracht die Christus aan de gemeente geeft. De gemeente geeft gehoor aan haar roeping door onder leiding van de kerkenraad de samenhang in haar leven en werken te bevorderen en alles te richten op de lofprijzing van de Naam des Heren en de dienst in de wereld” (art. IV lid 2 en 3). Het klinkt misschien wat hoogdravend, maar de bedoeling is duidelijk: op alle leden van de gemeente wordt een beroep gedaan, en ze hebben ook allen het recht hun eigen bijdrage te leveren aan wat Christus van zijn gemeente verwacht. De kerkenraad heeft daarbij de leiding om te voorkomen dat we langs elkaar heen (of zelfs tegen elkaar in) werken. En in dat alles gaat het om die twee fundamentele intenties: de lofprijzing van God, en de dienst in de wereld.

Werkgroepen

De kerkenraad kan de inbreng van gemeenteleden extra honoreren door te werken met werkgroep en Verder lezen Kortere lijntjes door kerkenraadsvergadering 2.0 waaraan een deel van de taken van de kerkenraad wordt gedelegeerd. In de praktijk worden zulke werkgroepen ook wel aangeduid met woorden als ‘beraadgroep’ of ‘taakgroep’. Dat mag allemaal, maar de kerkorde houdt het op ‘werkgroep’.

Zo’n werkgroep bestaat uit ten minste één ambtsdrager en een aantal gemeenteleden, en heeft meer verantwoordelijkheid dan een commissie. Een commissie ‘werkt in opdracht van, onder verantwoordelijkheid van en in verantwoording aan de kerkenraad’ (ord. 4-8-4). Denk maar aan een beroepingscommissie. Die beslist niet zelf over het uit te brengen beroep,

maar doet alleen het voorbereidende werk; de kerkenraad besluit.

Maar de kerkenraad ‘deelt de zorg voor de opbouw van de gemeente’ met werkgroepen. Een werkgroep krijgt daarmee meer ruimte voor eigen beleid, zij het altijd binnen de kaders die de kerkenraad (onder meer in het beleidsplan) stelt. Zo kan een werkgroep catechese de ruimte krijgen om zelf te beslissen over wie precies catechese geven en welke methodes daarbij worden gebruikt.

In zulke werkgroepen zit dan wel altijd minstens één ambtsdrager, om de verbinding met wat speelt in de kerkenraad overeind te houden. Zo was het al sinds lang, en dat is ook niet veranderd. Wat is dan wel anders geworden?

Voordat Kerk 2025 doorwerkte in de kerkorde, ging het om een vast stramien. Als gekozen werd voor werkgroepen zoals hier bedoeld, dan moest ook gekozen worden voor de instelling van een ‘kleine kerkenraad’ (daarover hieronder meer). En de werkgroepen werden onderscheiden in sectieteams en taakgroepen. Sectieteams (zeg maar wijkteams) werden meestal gevormd door een paar ouderlingen en diakenen die samen de pastorale en diaconale zorg voor een wijk binnen de gemeente voor hun rekening namen. Taakgroepen

maar doet alleen het voorbereidende werk; de kerkenraad besluit.

Maar de kerkenraad ‘deelt de zorg voor de opbouw van de gemeente’ met werkgroepen. Een werkgroep krijgt daarmee meer ruimte voor eigen beleid, zij het altijd binnen de kaders die de kerkenraad (onder meer in het beleidsplan) stelt. Zo kan een werkgroep catechese de ruimte krijgen om zelf te beslissen over wie precies catechese geven en welke methodes daarbij worden gebruikt.

In zulke werkgroepen zit dan wel altijd minstens één ambtsdrager, om de verbinding met wat speelt in de kerkenraad overeind te houden. Zo was het al sinds lang, en dat is ook niet veranderd. Wat is dan wel anders geworden?

Voordat Kerk 2025 doorwerkte in de kerkorde, ging het om een vast stramien. Als gekozen werd voor werkgroepen zoals hier bedoeld, dan moest ook gekozen worden voor de instelling van een ‘kleine kerkenraad’ (daarover hieronder meer). En de werkgroepen werden onderscheiden in sectieteams en taakgroepen. Sectieteams (zeg maar wijkteams) werden meestal gevormd door een paar ouderlingen en diakenen die samen de pastorale en diaconale zorg voor een wijk binnen de gemeente voor hun rekening namen. Taakgroepen

maar doet alleen het voorbereidende werk; de kerkenraad besluit.

Maar de kerkenraad ‘deelt de zorg voor de opbouw van de gemeente’ met werkgroepen. Een werkgroep krijgt daarmee meer ruimte voor eigen beleid, zij het altijd binnen de kaders die de kerkenraad (onder meer in het beleidsplan) stelt. Zo kan een werkgroep catechese de ruimte krijgen om zelf te beslissen over wie precies catechese geven en welke methodes daarbij worden gebruikt.

In zulke werkgroepen zit dan wel altijd minstens één ambtsdrager, om de verbinding met wat speelt in de kerkenraad overeind te houden. Zo was het al sinds lang, en dat is ook niet veranderd. Wat is dan wel anders geworden?

Voordat Kerk 2025 doorwerkte in de kerkorde, ging het om een vast stramien. Als gekozen werd voor werkgroepen zoals hier bedoeld, dan moest ook gekozen worden voor de instelling van een ‘kleine kerkenraad’ (daarover hieronder meer). En de werkgroepen werden onderscheiden in sectieteams en taakgroepen. Sectieteams (zeg maar wijkteams) werden meestal gevormd door een paar ouderlingen en diakenen die samen de pastorale en diaconale zorg voor een wijk binnen de gemeente voor hun rekening namen. Taakgroepen

hadden een bepaalde taak, bijvoorbeeld alles rond liturgie en eredienst, rond vorming en toerusting of rond missionair werk. Uit alle werkgroepen moest minstens één ambtsdrager in de kleine kerkenraad zitten.

Dat hoeft nu allemaal niet meer precies zo. Ook als geen onderscheid gemaakt wordt tussen een kleine en een grote (of plenaire) kerkenraad, kan een kerkenraad werkgroepen instellen met stevige bevoegdheden. Omdat alle ambtsdragers deel uitmaken van de kerkenraad en in elke werkgroep een ambtsdragers zit, zijn alle werkgroepen (in het ideale plaatje) dan per definitie vertegenwoordigd in de kerkenraad.

Als er wel een kleine kerkenraad is en er zijn ook werkgroepen, betekent dat niet per se dat elke werkgroep ook in de kleine kerkenraad vertegenwoordigd is. Uiteraard moet de kleine kerkenraad wel zorgen voor een goede afstemming tussen de werkgroepen, maar dat kan ook op een andere manier, bijvoorbeeld door de notulen van de werkgroepen standaard te bespreken in de kleine kerkenraad en/of door een werkgroep als geheel regelmatig een uurtje in de kerkenraad te ontvangen. Of ook wijkteams als werkgroepen worden beschouwd – het kan maar het hoeft niet. Of voor alle belangrijke taken een werkgroep wordt ingesteld dan wel misschien maar voor één taak – het staat de kerkenraad vrij.

De kleine kerkenraad

Ook als er geen werkgroepen zijn ingesteld, kan men nu kiezen voor een kleine kerkenraad naast de plenaire kerkenraad. Gemakshalve noem ik wat de kerkorde ‘de kerkenraad’ noemt hier ‘de plenaire kerkenraad’.

Verder lezenUit hoeveel leden moet een kerkenraad minimaal bestaan?Naarmate de kerkenraad meer van haar taken geheel of gedeeltelijk delegeert aan werkgroepen, neemt de eigen werkdruk af. Dat kan een reden zijn om een onderscheid te maken tussen de kleine kerkenraad en de plenaire kerkenraad, al hoeft dat niet meer. Alle ambtsdragers van de gemeente maken deel uit van de plenaire kerkenraad. De kleine kerkenraad is eigenlijk een (ver)breed moderamen, en bestaat uit de leden van het moderamen (ten minste drie ambtsdragers, zegt ord. 4-8-2) en ten minste vier andere ambtsdragers. Dus minimaal zeven ambtsdragers waaronder naast een predikant in elk geval een ouderling, een ouderling-kerkrentmeester en een diaken; voor het overige is de kerkenraad vrij.

De plenaire kerkenraad vergadert minimaal viermaal per jaar. Daartussendoor vergadert de kleine kerkenraad. Hoe vaak, dat ligt niet vast in de kerkorde. Ord. 4-8-1 zegt alleen dat een kerkenraad per jaar ten minste zesmaal bijeenkomt. Dat geldt dus voor het aantal vergaderingen van plenaire en kleine kerkenraad samen.

Taakverdeling

Een belangrijk aandachtspunt is de taakverdeling tussen de plenaire kerkenraad, de kleine kerkenraad en de werkgroepen.

Wat moet de plenaire kerkenraad in elk geval in eigen hand houden? Ord. 4-9-6 noemt een aantal taken. Allereerst ‘de algemene leiding aan de opbouw van de gemeente in de wereld’ en ‘de zorg voor de dienst van Woord en sacramenten’. De eindverantwoordelijkheid voor het gemeenteleven en voor het hart daarvan, de eredienst, ligt immers bij de plenaire kerkenraad. Dat betekent overigens niet dat een werkgroep eredienst niet veel ruimte zou kunnen krijgen in bijvoorbeeld het jaarlijks voorbereiden van een aantal bijzondere diensten zoals kinderdiensten.

Het is ook de plenaire kerkenraad die – gehoord de gemeente! – de besluiten neemt zoals die genoemd worden in ord. 4-8-9. De plenaire kerkenraad stelt dus de begroting en de jaarrekening vast, en besluit over de plaatselijke regeling en het beleidsplan. Hij beslist ook over vragen als kinderen aan het avondmaal en het zegenen van andere levensverbintenissen huwelijk van man en vrouw. Ook alles wat de kaders voor de verkiezing van ambtsdragers betreft – zoals: wie stemgerechtigd zijn – wordt in de plenaire kerkenraad beslist. Overigens kan de grote kerkenraad de regeling van de jaarlijkse verkiezing van ambtsdragers wel aan de kleine kerkenraad delegeren. En natuurlijk gaat het in de plenaire kerkenraad ook over het kerkgebouw en over het beroepingswerk. Als het voortbestaan van

de gemeente ter discussie staat of een samenwerkingsverband met een andere gemeente wordt overwogen, kan dat ook niet aan de kleine kerkenraad worden overgelaten.

Dat lijkt een hele lijst van taken voor de plenaire kerkenraad, maar veel hiervan komt in de praktijk maar zelden op de agenda van welke kerkenraad dan ook. Het zijn wel de meest belangrijke zaken.

Let op!

Voor het overige kan de plenaire kerkenraad dus veel overlaten aan de kleine kerkenraad en/of aan werkgroepen. Hier is wel een waarschuwing op zijn plaats: in de generale synode is al eens opgemerkt dat deze vereenvoudiging ook een prijs heeft. Naarmate de kerkorde meer vrijheid geeft aan de gemeente, is de gemeente meer genoodzaakt zelf duidelijke afspraken te maken. Het verdient dan ook aanbeveling om niet alleen in notulen van de kerkenraad maar liefst ook in een plaatselijke regeling goed vast te leggen welke verantwoordelijkheden de plenaire kerkenraad toevertrouwt aan de kleine kerkenraad en/of aan werkgroepen.

En ten slotte: als een kerkenraad kiest voor de instelling van een kleine kerkenraad en/of van werkgroepen, dan moet men beseffen dat in dat model goede, transparante communicatie

an het grootst mogelijke belang is.

Prof.dr. L.J. Koffeman

Emeritus Hoogleraar PThU

Pastoraat in een dorp: meer dan een koffer met antwoorden

Het kerkbestuur van de Dorpskerk in Oudenhoorn hoopt dat de dorpskerk er kan zijn voor álle mensen in het dorp. "Pastoraat is dan niet aankomen met een koffer vol antwoorden, maar samen in gesprek gaan over het leven, de zin ervan, geloof, vragen en twijfels."

Een dorp kan door stadse ogen een hechte gemeenschap lijken waar iedereen voor iedereen zorgt. Woorden als Noaberschap en Mienskip versterken dat idee. Uit cijfers van het ‘Landelijk expertisecentrum sociale interventie’ (Lesi) blijkt dat dorpsbewoners gemiddeld inderdaad een groter en hechter sociaal netwerk hebben dan stedelingen. Tien procent van de stadsbewoners is sociaal geïsoleerd te noemen, tegen drie procent van de bewoners op het platteland. Maar die drie procent heeft het vaak zwaarder dan lotgenoten in de stad. Oorzaken: schaamte voor het gevoel van eenzaamheid, een grote terughoudendheid van andere dorpsbewoners tegenover ‘vreemde vogels’ die bij hen in de buurt wonen, en gebrek aan een meer anoniem netwerk zoals een inloophuis.

Neem broeder Thomas Quartier, monnik in de Sint Willibrordsabdij te Doetinchem. In het dorp waar hij opgroeide waren er drie manieren om je aan te sluiten bij het dorp: bij de schutterij, bij de voetbal of bij de kerk. De pacifistische, niet sportieve Thomas vond zijn plek bij de kerk, maar bleef een buitenbeentje in het dorp. In zijn boek Heilige woede pleit hij ervoor dat de kerk in het dorp een plek is waar je jezelf mag zijn.

Grensgangers

Hoe kan een dorpskerk een ruimte worden voor alle mensen in het dorp? Dit lijkt op het eerste gezicht nogal een opgave. Want wie moet zich daarvoor in gaan zetten? Kan de dominee zijn of haar tijd niet beter besteden aan mensen die al lid zijn van de kerk? En willen mensen ‘van buiten’ eigenlijk wel iets met de kerk te maken hebben?

In de dorpskerkenbeweging spreken we graag over grensgangers. Begrippen als binnenkerkelijk, randkerkelijk en buitenkerkelijk doen de realiteit in onze huidige samenleving geen recht meer. De meeste mensen zijn grensgangers. Zij bewegen zich op vele terreinen van het leven. Ook de trouwe kerkganger is in zijn dagelijks leven verbonden met vele anderen door werk, buurt, familie. En degene die zichzelf niet gelovig noemt, komt toch soms in de kerk voor een uitvaart, een huwelijk of een expositie.

Gesprek en geborgenheid

Tomás Halík, priester en hoogleraar te Praag, meent dat geen van deze mensen tegenwoordig nog genoegen neemt met ‘nepvragen’ waarop van tevoren al een antwoord is geformuleerd. Als christenen kunnen we ons alleen maar bezighouden met de werkelijke vragen van het leven, betoogt hij in zijn boek Raak de wonden aan. Dit betekent dat christenen zowel hun eigen vragen en twijfels als die van anderen serieus moeten nemen. Pas dan ontstaat er ruimte voor een echt gesprek. Christenen weten het niet beter dan anderen, ook zij zelf zijn vaak gewond door het leven. Zij kunnen niet anders zijn dan wounded healers (Carl Jung), mensen die alleen via hun eigen wonden dichter bij anderen kunnen komen op hen te helpen.

Wanneer we vanuit dat perspectief naar de dorpssamenleving gaan kijken, kunnen grenzen van lidmaatschap en kerkelijke betrokkenheid niet langer een barrière vormen voor wat wij als christenen te bieden hebben, namelijk krachtige verhalen, een relatie met Jezus - die zelf een woundend healer was - en de hoop die in ons is, de kracht om in iedere situatie overeind te blijven. Waar mensen terug willen vallen op een stuk geborgenheid in de eigen omgeving, is het een belangrijke taak van de kerk ervoor te zorgen dat mensen hun heil niet gaan zoeken in nationalisme en populisme, maar in een oprechte verbondenheid met elkaar over alle grenzen heen.

Geen simpele antwoorden

Zoals een gevangenispastor er niet alleen is voor gelovige gevangenen en een ziekenhuispastor niet alleen voor gelovige zieken, zo zou de dorpskerk er kunnen zijn voor alle mensen in het dorp die er behoefte aan hebben dat hun vragen in het leven gezien en gehoord worden. De dorpskerk als plek waar ze hun hart zonder terughoudendheid kunnen luchten. Pastoraat is dan niet aankomen met een koffer vol antwoorden, maar samen in gesprek gaan over het leven, de zin ervan, geloof, vragen en twijfels. Pastoraat is dan het begeleiden van de zoekende mens op zijn of haar weg door het leven, waarbij ook degene die pastoraat aanbiedt in het geding is. De opdracht van de kerk is dan: nabijheid laten zien, luisteren, delen en ervaringen serieus nemen zonder ze met simpele antwoorden af te kappen. Een opluchting vaak voor de ouderling of bezoekwerker: je hoeft geen antwoorden te hebben, een menselijk luisterend oor is genoeg.

De kerk is voor iedereen

De meeste mensen in het dorp weten dat er een kerk is en vaak ook nog wie de dominee of de ouderling is. De kerk zou daarom niet moeilijk te vinden moeten zijn, maar is dat ook zo? De uitdaging aan (de mensen van) de kerk is om duidelijk te maken dat de kerk er voor iedereen is. Met woorden maar vooral met daden, bijvoorbeeld in zichtbaarheid door samen te werken met andere organisaties in het dorp. Of door het bieden van gemeenschap, bezinning, rust en echte ontmoeting. Extra werk? Vaak is het een kwestie van anders naar de activiteiten en naar het dorp te kijken.

Daarmee wordt ook de vraag opgelost die nogal eens gesteld wordt door bezoekwerkers in een dorp: hoe weten de mensen of ik namens de kerk kom of als buurvrouw? Als grensganger is deze vraag niet meer van belang. Daar waar mensen elkaar in liefde en vriendschap ontmoeten, daar is God.


Witte Rook:

Nadat de beroepingscommissie tot een keuze voor een nieuwe dominee was gekomen en ook de kerkenraad zich in deze kandidaat kon vinden, hebben we zondag 16 juni onze keuze aan de kerkelijke gemeente voorgelegd.

Na de dienst die geleid werd door dhr.R. van Mourik ,hebben we namens de commissie verslag uitgebracht van het verloop van onze zoektocht naar een nieuwe predikant. Op deze zondag heeft ook ds. Corrie Pronk zich voorgesteld aan de gemeente , daarna zijn we tot stemming overgegaan. Alle aanwezige gemeenteleden hebben gekozen om haar te beroepen naar Oudenhoorn. Na deze stemming heeft ds. Corrie Pronk haar beroep naar Oudenhoorn aangenomen.

In september zal ze met haar man in Oudenhoorn komen wonen, eerst aan de Hollandseweg en daarna in de pastorie waar nog het nodige in moet worden opgeknapt.

Op zondag 8 september zal ds. Corrie Pronk in Oudenhoorn haar intrededienst houden die om 15.00 uur begint.

Probeer erbij te zijn op 8 september zodat we haar en haar man een warm welkom kunnen heten in ons dorp.

Mari Noordermeer

Vakantie

Het beroepingswerk verloopt voorspoedig. Als alles verder goed gaat (en daar rekenen we natuurlijk op) komt er snel een nieuwe predikant in Oudenhoorn en eindigt deze zomer mijn werk als tijdelijk predikant in uw midden. In de afgelopen maanden waren er mooie ontmoetingen, indringende gesprekken, waardevolle momenten.

Ik ga weer verder naar een andere gemeente, met goede herinneringen aan de gemeente van Oudenhoorn.

Van 22 juli t/m 13 augustus hopen mijn man en ik te kamperen met de vouwwagen in Italië en Frankrijk. De voorzitter en scriba kunnen u vertellen welke voorganger u kunt benaderen als u in voorkomende gevallen pastorale hulp nodig heeft.

Gods zegen met u allen,

Ds. Els Visser


Beste gemeenteleden, inwoners van Oudenhoorn en allen die zich verbonden voelen met de Protestantse Kerk van Oudenhoorn

U treft bij de “Kerkklok” van juli een verzoek voor een bijdrage voor het maken van deze “KERKKLOK”.

Wij vragen van u dit jaar € 10.—

of € 17.50 als u de “KERKKLOK” per post krijgt toegestuurd.(i.v.m. porto kosten)

U kunt uw betaalopdracht inleveren bij uw bank of u kunt gebruik maken van internet bankieren

Stort uw bijdragen op NL88 RABO 0351 653929

vermeld in beiden gevallen a.u.b. ”KERKKLOK”2019

U kunt de Kerkklok ook lezen op de website

www.kerkoudenhoorn.nl