KERKDIENST

vindplaats van geloof,hoop en liefde


Zondag 27 oktober 9.30 uur

Dhr. W. Risseeuw,

’s-Gravenzande

copy voor het volgende

nummer moet binnen

zijn

vóór 25 oktober 2019

redactiekerkklok@kerkoudenhoorn.nl

Wilt u vervoer naar de kerkdiensten of heeft u interesse in de dienst op een cassetteband, dan kunt u contact opnemen met

Maartje Keijzerwaard

Tel.0181-462089 of mkeijzerwaard60@gmail.com


Onze weg

Geen andere weg valt er te bewandelen dan die van de solidariteit. De handen in elkaar slaan, kleinen en groten, machtigen en zwakken.

Geen ander pad is samen te effenen dan dat van de hoop. Vechten tegen de ontmoediging, stapstenen leggen van moed en vertrouwen.

Geen betere energie is er dan die van de samenhorigheid. Woorden en daden vinden die mensen bij elkaar brengen, over alle grenzen heen.

Geen krachtiger teken is er dan dat van vriendschap en liefde. Getuigen worden van Gods droom en bouwen aan zijn huis, hier en nu reeds, te midden van de woestijn

--------------------------

Kerkbeheer

College van kerkrentmeesters

Een passend 'huis' is van groot belang voor de eredienst en de pastorale, missionaire en diaconale taken. Het college van kerkrentmeesters is verantwoordelijk voor het kerkgebouw en de goede gang van zaken

De kerkrentmeesters zijn:

  • Mari Noordermeer en
  • Cor Schoon
  • Bijgestaan door:
  • Leo Vaandrager
  • Teun van Hilten
  • Leen Keijzerwaard
  • ------------------------------------


Kwaliteitsimpuls

De Protestantse Kerk wil met de kwaliteitsimpuls van de permanente educatie een bijdrage leveren aan de bedieningsvreugde en het werkplezier van de predikanten en kerkelijk werkers. Het gaat erom dat zij hun vak bijhouden, als theoloog, catecheet of pastor. Het werken in de gemeente vraagt bovendien om het zelf open blijven voor de Schrift in de context van de huidige samenleving. Dit bevordert dat de kerk blijvend vindplaats is van geloof, hoop en liefde.

Kerkbeheer

College van kerkrentmeesters

Een passend 'huis' is van groot belang voor de eredienst en de pastorale, missionaire en diaconale taken. Het college van kerkrentmeesters is verantwoordelijk voor het kerkgebouw en de goede gang van zaken.

College van kerkrentmeesters

Het College van kerkrentmeesters heeft het beheer over de financiële middelen en gebouwen van de gemeente, met uitzondering van diaconale aangelegenheden.

De verantwoordelijkheid hierover heeft de kerkenraad aan het college gedelegeerd. Het college bestaat uit tenminste drie leden. Verder heeft het college, door het toezicht op de vermogensrechtelijke aangelegenheden, contact met het college voor de behandeling van beheerszaken.

College van kerkrentmeesters:

beheer financiën

De (financiële) middelen hebben grote invloed op het gemeente-zijn. Het speelt een rol bij het benoemen van een predikant of kerkelijk werker, het organiseren van activiteiten, het samenwerken met andere gemeenten en partners, het onderhouden van het gebouw. De wijze waarop het geld wordt besteed zegt vaak meer over de gemeente dan allerlei beschouwingen.

De beschikbare middelen hebben grote invloed op het gemeente-zijn. In steeds meer gemeenten dalen de inkomsten, onder meer door afname van het aantal leden en van de betrokkenheid van de leden. Als uw gemeente minder geld te besteden heeft, kunt u voor ingrijpende keuzen komen te staan, bijvoorbeeld:

  • het aantrekken van een predikant of kerkelijk werker in deeltijd, in plaats van een volledige aanstelling;
  • het samenvoegen met een buurgemeente, het delen van een predikant of het combineren van activiteiten;
  • het noodgedwongen sluiten van het kerkgebouw.

Materiële en financiële voorwaarden voor leven en werken van gemeente

Kerkrentmeesters hebben als taak de materiële en financiële voorwaarden voor het leven en werken van de gemeente te scheppen en onderhouden, zo staat het omschreven in de Kerkorde: Ordinantie 11.


Dorpskerken

Jurjen de Groot

directeur

dienstenorganisatie

Verwondering.

Van Dale geeft bij dit

woord maar één

betekenis, namelijk

verbazing. Daar

verbaas ik me dan

weer over. Als Van

Dale mij zou vragen

de betekenis van

‘verwondering’ te

omschrijven, zou ik

zeggen: aangenaam

verrast zijn door ‘het wonder’.

Precies dat probeert kinderpastor Liesbeth

Winter-Jonas te bewerkstelligen bij kinderen.

In het ‘Land van Verwondering’ in het dorp

Kraggenburg gaat zij op een speelse manier

met bijbelverhalen aan de slag, in de hoop

dat de kinderen geraakt worden door het

wonder van het evangelie. Dit beeld ontroert

me. De jongste generatie die op deze

bijzondere wijze met het geloof in aanraking

komt. Prachtig! Dorpskerken hebben een prominente plek in dit nummer. Vorig jaar riep de Protestantse Kerk de dorpskerkenbeweging in het leven.

Die is druk met het in kaart brengen en aan

elkaar verbinden van ‘de wonderen’ van dorpskerken. Als ik de verhalen hoor en lees,

ben ik aangenaam verrast hoe dorpskerken vindplaats van geloof,

hoop en liefde zijn. En

niet pas sinds vorig

jaar. Projectleider

Jacobine Gelderloos:

“De beweging komt

goed op stoom omdat

er al veel beweging was.

Dorpskerken doen al

veel en hebben goud in

handen.”

De Kerkennacht heeft als

thema ‘Is dit ook kerk?’

Een thema dat uitdaagt

om activiteiten te

organiseren die men niet

van een kerk verwacht.

De dorpskerk in Vries

doet mee. De grote

uitdaging is natuurlijk

om in deze nacht niet

alleen verbazing op

te roepen, maar juist

te streven naar het

aangenaam verrassen

met ‘het wonder van het

evangelie’ ...

protestantsekerk.nl/

dorpskerken

--------------------------

Doneren

Geef een gift

Maak uw bijdrage over op IBAN NL 89 ABNA 0457 457 457 t.n.v. Kerk in Actie te Utrecht.


Doneer online

Word donateur

Als donateur machtigt u Kerk in Actie om periodiek een vast bedrag van uw rekening af te schrijven. Voor u eenvoudig en voor ons goedkoop. Een vaste toezegging stelt ons in staat om langlopende ontwikkelingsprojecten te steunen. Wilt u uw vaste bijdrage wijzigen? Dat kan heel makkelijk via één telefoontje naar (030) 880 1456. Als donateur ontvangt u 4x per jaar het ‘Kerk in Actie magazine’. Meld u aan als donateur. Klik op ‘Ik betaal via een machtiging’. U wordt dan donateur door de machtigingskaart te printen en ingevuld naar ons op te sturen.

Periodieke gift

Als u in een overeenkomst vastlegt dat u het werk van Kerk in Actie minimaal vijf jaar met een vast bedrag per jaar steunt, kunt u elke euro die u aan Kerk in Actie geeft volledig aftrekken van de inkomstenbelasting. De hoogte van uw gift is daarbij niet van belang. Met de Schenkcalculator berekent u heel eenvoudig wat uw fiscale voordeel is bij een periodieke gift. Lees meer over de periodieke gift en bereken uw voordeel.

Kerk in Actie als cadeautip

Een jubileum, bruiloft, geboorte of afscheid zijn bijzonder geschikt om het werk van Kerk in Actie met een speciale gift te steunen. Zamel zelf geld in of vraag uw gasten hun gift rechtstreeks naar Kerk in Actie over te maken. Wij houden bij hoeveel geld binnenkomt en denken mee hoe u uw initiatief kunt promoten. Neem contact met ons op via (030) 880 14 56.


Andere vormen om te geven aan Kerk in Actie:

Bekijk welke projecten u via Kerk in Actie kunt steunen: www.kerkinactie.nl/projecten.

Bekijk veel gestelde vragen over doneren.

Protestantse Gemeente Oudenhoorn

MAG IK ME EVEN VOORSTELLEN?

Corrie Pronk is mijn naam…

Ik ben de nieuwe dominee van Oudenhoorn

Mijn telefoonnummer is: 06 38784400

Mijn E-mailadres is: dsckjpronk@outlook.com

MEDITATIE: “EEN GOED VERHAAL”

Gedeelten uit de preek op de Startzondag, 15 september j.l., toen gelezen werd Psalm 23 en Lucas 15: 1 – 10


‘Een goed verhaal’: vandaag hoorden we in het Evangelie naar Lucas hoe Jezus een goed verhaal vertelt, twee eigenlijk: eén over een schaap en éen over een muntje, verhalen over zoeken en gevonden worden.

Jezus vertelde wel vaker verhalen, ‘gelijkenissen’. Verhalen met beelden uit het gewone dagelijkse leven van die tijd. In zo’n gelijkenis zit van alles verborgen, het is een verhaal met een boodschap, met een diepere betekenis. Een gelijkenis is doorgaans een wat merkwaardig verhaal, het stemt je tot nadenken...


Zo ook dat verhaal over die herder: vreemd, om negenennegentig schapen in de wildernis achter te laten, en dan zelf, met gevaar voor eigen leven dat ene verdwaalde schaap te gaan zoeken. En dan die vrouw die dat muntje had verloren. Stel je voor, één Euro, uit je portemonnee, zóveel moeite doet ze om te zoeken. En dan ook nog zo’n feest achteraf! De kosten wegen toch niet op tegen de baten?


Merkwaardige verhalen.... Waarom zou Jezus die vertellen?

Ze zijn een reactie op de Farizeeën en de Schriftgeleerden, die staan te mopperen dat Jezus zich bemoeit met zondaren, zelfs met ze gaat eten, daar spreken ze schande van!

Met het vertellen van deze gelijkenissen zegt Jezus: God heeft een ander idee over ‘verloren en gevonden’. Bij God is het perspectief anders, ook wat verloren lijkt, blijft in Gods ogen nog steeds waardevol, óok dat verdwaalde schaap, óok die zoekgeraakte munt. En dat maakt het tot een góed verhaal.


Want denk dus nooit dat je niet goed genoeg bent, dat je er niet bij mag horen. Bijvoorbeeld omdat je vindt dat je niet voldoende gelooft, of te vaak twijfelt, of omdat je te weinig naar de kerk gaat, of omdat je het bidden bent verleerd....

God blíjft jou zoeken, en jij wordt gevonden, steeds opnieuw als dat nodig is…

Iedere dwalende en zoekende mens hoort er bij. Welkom zijn we, bij God, als kinderen van éen Vader, allemaal mogen we aanschuiven aan de Tafel van de Heer.

‘Een goed verhaal': het geeft je hoop en troost, als je zoekt

en maar niet vindt, als je je eenzaam voelt, of in de steek

gelaten, een sprankje licht, als het donker is in je leven, door

verdriet of zorgen.


De Herder zoekt je op, draagt je op zijn schouders, en brengt je thuis.


‘Een goed verhaal’: over zoeken en gevonden worden, over hoop en vertrouwen en toekomstperspectief, een blij verhaal over liefde en licht.

Er is een goede Herder, die voor ons zorgt en ons behoedt, een trouwe God, die ons kostbaar vindt en ons bewaart. Bij God telt ieder mens. We mogen leven in het licht van Gods liefde, God houdt van ons allemaal.

Dát is wat Jezus wilde vertellen in zijn gelijkenissen, in zijn woorden en in zijn daden, in zijn leven


‘Een goed verhaal’: over zoeken en gevonden worden, over hoop en vertrouwen en toekomstperspectief, een blij verhaal over liefde en licht.

Er is een goede Herder, die voor ons zorgt en ons behoedt, een trouwe God, die ons kostbaar vindt en ons bewaart. Bij God telt ieder mens. We mogen leven in het licht van Gods liefde, God houdt van ons allemaal.

Dát is wat Jezus wilde vertellen in zijn gelijkenissen, in zijn woorden en in zijn daden, in zijn leven.


Jezus zélf is het goede verhaal, in levende lijve, de Evangelieboodschap van opstanding en nieuw leven. De Opgestane Heer is Gods teken van leven, voor ieder zoekend mens.

Dáar raakt God ons in ons hart, geeft een fundament aan ons bestaan. Een basis van liefde, aanvaarding, genade, hoop, toekomst. We mogen er op vertrouwen dat God ons nooit zal loslaten, dat we bij God een toekomst hebben, als we leven én als we sterven. Ook wij mogen opstaan en leven in het licht van Gods liefde.


Het licht van díe liefde uitstralen, dat is de levenstaak van de gemeente van de Heer. Om deze boodschap vorm te geven: ‘bij God telt ieder mens’.

‘Een goed verhaal’: we hebben het Evangelie van liefde en leven gekregen om door te vertellen en door te vertalen, in ons gewone dagelijkse leven.

Laat je vinden door de goede Herder, hij helpt je op weg, zet je in beweging, in de kracht van zijn Geest. De Geest van de Heer inspireert ons om zélf op zoek te gaan, naar God en naar elkaar.


Zo kunnen we, samen, als een goed verhaal zijn, in de wereld van vandaag.

Een open en gastvrije gemeente, waar de drempels laag zijn en de koffie klaar staat, waar warme aandacht ruim voorhanden is, een vindplaats waar iedereen zich welkom voelt. Waar zoeken en twijfelen en vragen mag, waar wanhoop en verdriet gedeeld worden, waar vreugde en feesten samen worden gevierd.


Doet u mee? Laat jij je vinden? Komen we in beweging? Dat wordt aan ieder van ons gevraagd...

Want pas als die ene, die zoeker, die laatste, er óok bij is en we allemaal samen mee aan Tafel zitten, dán pas is het Feest compleet!


Met een hartelijke groet aan u en jullie allemaal,

Ds Corrie Pronk.


WAT VALT ER TE VIEREN?

Enkele aantekeningen bij de diensten in oktober.

In de liturgie van de kerk tellen we in de maand oktober de zondagen van de herfst.

De kleur in de kerk is en blijft voorlopig groen, kleur van hoop en groei en toekomst.

Het jaarthema van de Protestantse Kerk in Nederland, ‘Een goed verhaal’ , waar we tijdens de Startzondag ook aandacht aan gaven, zult u met een zekere regelmaat tegenkomen in de kerkdiensten.


Op zondag 6 oktober a.s., de 6e zondag van de herfst, vieren we samen als gemeente van de Heer een dienst van Schrift en Tafel.

Het thema voor deze dienst is:

‘Bidt onophoudelijk’

We lezen uit Romeinen 12: 9 – 12, waar Paulus schrijft: “Wees verheugd door de

hoop die u hebt, wees standvastig wanneer

u tegenspoed ondervindt, en bid onophoudelijk.”

De Evangelielezing is uit Lucas 7: 36 – 50, waar een vrouw Jezus opzoekt terwijl hij aan het eten is in het huis van een Farizeeër. Haar naam wordt niet genoemd, maar haar hele actie is één groot gebed.

Ook dit is weer ‘een goed verhaal’ over de liefde van de Heer, voor ieder mens die zijn nabijheid zoekt.


Op zondag 13 oktober a.s., de 7e zondag van de herfst, keert de sfeer wat meer naar binnen, de toon in de liturgie wordt bedachtzamer, we naderen het einde van het kerkelijk jaar.

We zingen de Psalm voor deze zondag,

Psalm 130: ‘Uit diepten van ellende roep

ik tot U, o Heer’.

Het thema voor deze dienst is:

‘Bidden… en danken?’

Het leesrooster brengt ons bij

Lucas 17: 11 – 19, waar we lezen hoe tien melaatsen hun ‘Kyrie-gebed’ uitroepen: ‘Jezus, meester, heb medelijden met ons!’ Later komt er maar éen terug om te bedanken, luidop zingt hij zijn ‘Gloria’ voor God. ‘Waar zijn de negen anderen?’ vraagt Jezus…

‘Een goed verhaal’, dat ons tot nadenken stemt, want waar zijn wíj in dit Bijbelverhaal, wat zegt deze tekst over ons, hier en nu?


Op zondag 20 oktober a.s., de 8e zondag van de herfst, hoopt Maartje Keijzerwaard voor te gaan, ons allen welbekend.


En op zondag 27 oktober a.s., de 9e zondag van de herfst, wordt de kerkdienst geleid door de heer W. Risseeuw.

Aansluitend is er dan gelegenheid om koffie te drinken en elkaar te ontmoeten.


Weet dat u / jij van harte welkom bent

in álle kerkdiensten!!

Ds Corrie Pronk.


KERKBLAD mailadres voor kopij redaktiekerkklok@kerkoudenhoorn.nl moet binnen zijn voor 23 aug
WEBSITE voor kopij mailadres webmaster@kerkoudenhoorn.nl
ROMMELMARKT mkeijzerwaard60@gmail.com ( voor rommel ophalen)

ROMMELMARKT 0181 462089 of 0181 461255 (voor ophalen )

Geld werven, geld geven

Om Jezus te volgen heb je niks nodig. Geen geld, geen twee hemden. Wel sandalen voor onderweg (vgl. Marcus 6:7-9). Dat is het uitgangspunt van de visie achter Kerk2025. Een aansprekende gedachte, maar ik kan niet ontkennen dat het geld kost om de geloofsgemeenschap van een dak te voorzien. Kerkbeheer is, na pastoraat, dan ook het onderwerp dat het vaakst op een vergadering van de kerkenraad wordt besproken.* Gelukkig mensen eerst, maar direct daarna de stenen. En de grootste vraag die de kerkenraad zich vervolgens stelt is: ‘Hoe komen we aan meer inkomsten voor onze gemeente?’ Die vraag wordt in Staphorst met grote creativiteit beantwoord. En ook in ‘het dilemma’ komen gemeenten aan het woord die doorzettingsvermogen en creativiteit hebben getoond om meer inkomsten te verwerven . En toch: om Jezus te volgen heb je niks nodig. Jezus volgen daagt je uit het juiste te doen. Gelukkig kent onze kerk duizenden diakenen en andere vrijwilligers die geloven in delen. Daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. Nog meer lezen over het diaconale werk van de kerk? Draai dan het blad om en laat u verrassen door Diakonia. Ja, we vergaderen in de kerk graag over geld. Geld dat nodig is om het juiste te doen. Maar verlies nooit uit het oog dat het daar uiteindelijk niet om gaat. Sandalen voor onderweg zijn uiteindelijk genoeg ..

Jurjen de Groot directeur dienstenorganisatie

“Dorpskerken hebben goud in handen”

6 minuten leestijd

Het kerkbestuur van de Dorpskerk in Oudenhoorn hoopt dat de dorpskerk er kan zijn voor álle mensen in het dorp. "Pastoraat is dan niet aankomen met een koffer vol antwoorden, maar samen in gesprek gaan over het leven, de zin ervan, geloof, vragen en twijfels."

Een dorp kan door stadse ogen een hechte gemeenschap lijken waar iedereen voor iedereen zorgt. Woorden als Noaberschap en Mienskip versterken dat idee. Uit cijfers van het ‘Landelijk expertisecentrum sociale interventie’ (Lesi) blijkt dat dorpsbewoners gemiddeld inderdaad een groter en hechter sociaal netwerk hebben dan stedelingen. Tien procent van de stadsbewoners is sociaal geïsoleerd te noemen, tegen drie procent van de bewoners op het platteland. Maar die drie procent heeft het vaak zwaarder dan lotgenoten in de stad. Oorzaken: schaamte voor het gevoel van eenzaamheid, een grote terughoudendheid van andere dorpsbewoners tegenover ‘vreemde vogels’ die bij hen in de buurt wonen, en gebrek aan een meer anoniem netwerk zoals een inloophuis.

Neem broeder Thomas Quartier, monnik in de Sint Willibrordsabdij te Doetinchem. In het dorp waar hij opgroeide waren er drie manieren om je aan te sluiten bij het dorp: bij de schutterij, bij de voetbal of bij de kerk. De pacifistische, niet sportieve Thomas vond zijn plek bij de kerk, maar bleef een buitenbeentje in het dorp. In zijn boek Heilige woede pleit hij ervoor dat de kerk in het dorp een plek is waar je jezelf mag zijn.

Grensgangers

Hoe kan een dorpskerk een ruimte worden voor alle mensen in het dorp? Dit lijkt op het eerste gezicht nogal een opgave. Want wie moet zich daarvoor in gaan zetten? Kan de dominee zijn of haar tijd niet beter besteden aan mensen die al lid zijn van de kerk? En willen mensen ‘van buiten’ eigenlijk wel iets met de kerk te maken hebben?

In de dorpskerkenbeweging spreken we graag over grensgangers. Begrippen als binnenkerkelijk, randkerkelijk en buitenkerkelijk doen de realiteit in onze huidige samenleving geen recht meer. De meeste mensen zijn grensgangers. Zij bewegen zich op vele terreinen van het leven. Ook de trouwe kerkganger is in zijn dagelijks leven verbonden met vele anderen door werk, buurt, familie. En degene die zichzelf niet gelovig noemt, komt toch soms in de kerk voor een uitvaart, een huwelijk of een expositie.

Gesprek en geborgenheid

Tomás Halík, priester en hoogleraar te Praag, meent dat geen van deze mensen tegenwoordig nog genoegen neemt met ‘nepvragen’ waarop van tevoren al een antwoord is geformuleerd. Als christenen kunnen we ons alleen maar bezighouden met de werkelijke vragen van het leven, betoogt hij in zijn boek Raak de wonden aan. Dit betekent dat christenen zowel hun eigen vragen en twijfels als die van anderen serieus moeten nemen. Pas dan ontstaat er ruimte voor een echt gesprek. Christenen weten het niet beter dan anderen, ook zij zelf zijn vaak gewond door het leven. Zij kunnen niet anders zijn dan wounded healers (Carl Jung), mensen die alleen via hun eigen wonden dichter bij anderen kunnen komen op hen te helpen.

Wanneer we vanuit dat perspectief naar de dorpssamenleving gaan kijken, kunnen grenzen van lidmaatschap en kerkelijke betrokkenheid niet langer een barrière vormen voor wat wij als christenen te bieden hebben, namelijk krachtige verhalen, een relatie met Jezus - die zelf een woundend healer was - en de hoop die in ons is, de kracht om in iedere situatie overeind te blijven. Waar mensen terug willen vallen op een stuk geborgenheid in de eigen omgeving, is het een belangrijke taak van de kerk ervoor te zorgen dat mensen hun heil niet gaan zoeken in nationalisme en populisme, maar in een oprechte verbondenheid met elkaar over alle grenzen heen.

Geen simpele antwoorden

Zoals een gevangenispastor er niet alleen is voor gelovige gevangenen en een ziekenhuispastor niet alleen voor gelovige zieken, zo zou de dorpskerk er kunnen zijn voor alle mensen in het dorp die er behoefte aan hebben dat hun vragen in het leven gezien en gehoord worden. De dorpskerk als plek waar ze hun hart zonder terughoudendheid kunnen luchten. Pastoraat is dan niet aankomen met een koffer vol antwoorden, maar samen in gesprek gaan over het leven, de zin ervan, geloof, vragen en twijfels. Pastoraat is dan het begeleiden van de zoekende mens op zijn of haar weg door het leven, waarbij ook degene die pastoraat aanbiedt in het geding is. De opdracht van de kerk is dan: nabijheid laten zien, luisteren, delen en ervaringen serieus nemen zonder ze met simpele antwoorden af te kappen. Een opluchting vaak voor de ouderling of bezoekwerker: je hoeft geen antwoorden te hebben, een menselijk luisterend oor is genoeg.

De kerk is voor iedereen

De meeste mensen in het dorp weten dat er een kerk is en vaak ook nog wie de dominee of de ouderling is. De kerk zou daarom niet moeilijk te vinden moeten zijn, maar is dat ook zo? De uitdaging aan (de mensen van) de kerk is om duidelijk te maken dat de kerk er voor iedereen is. Met woorden maar vooral met daden, bijvoorbeeld in zichtbaarheid door samen te werken met andere organisaties in het dorp. Of door het bieden van gemeenschap, bezinning, rust en echte ontmoeting. Extra werk? Vaak is het een kwestie van anders naar de activiteiten en naar het dorp te kijken.

Daarmee wordt ook de vraag opgelost die nogal eens gesteld wordt door bezoekwerkers in een dorp: hoe weten de mensen of ik namens de kerk kom of als buurvrouw? Als grensganger is deze vraag niet meer van belang. Daar waar mensen elkaar in liefde en vriendschap ontmoeten, daar is God.


In Nederland komt een heuse beweging van dorpskerken op gang. Kerken in kleine kernen krijgen toekomst, wanneer zij hun blik naar buiten richten en zich verbinden met wat er in hun dorp speelt. "In een samenleving die zo gefragmentariseerd is, vormen kerken een plek om samen te komen. Dat is uniek."

Vanzelfsprekend is dat niet. Er is beslist een wisseling van perspectief nodig, zegt praktisch theoloog Jacobine Gelderloos. Vorig jaar promoveerde zij op een onderzoek naar dorpskerken. Zelden bracht een promotie zoveel op gang in de kerk. Nu is Gelderloos projectleider dorpskerkenbeweging in de Protestantse Kerk.De dorpskerkenbeweging startte in 2018. Wat er dat jaar nog meer gebeurde, leest u in het Jaarverslag.

Gelderloos: “Als beleidsmakers schreven of spraken over de leefbaarheid op het platteland, was de kerk doorgaans buiten beeld. Of hooguit in beeld als markant punt in het landschap: de kerktoren boven de bomen uit. Misschien komt dat omdat de huidige generatie beleidsmakers niets meer heeft met de kerk. De scheiding tussen kerk en staat werd een scheiding tussen kerk en samenleving. Daarnaast focuste de theologie zich vooral op de kerken in de grote steden. Terwijl er op het platteland zoveel aan de hand is. Op kerkelijk gebied, zoals samenwerking tussen gereformeerd en hervormd, en samenwerking tussen verschillende dorpen. Maar ook wegtrekkende inwoners, krimp, wegvallende voorzieningen.”

Zo werd de dorpskerk een ondergeschoven kindje. Als de school sluit, dan is het dorp in rep en roer. Worden er geen kerkdiensten meer gehouden, dan gaat men over tot de orde van de dag. “In Engeland is dat compleet anders. Daar denken ze al decennialang na over de toekomst van de kerk in the countryside.”

De blik van de dorpskerk moet van binnen naar buiten.

“Alle nadruk op organisatie en fusievorming heeft de blik behoorlijk naar binnen gericht. Ik stel een wisseling van perspectief voor. Kijk wat er in je omgeving speelt en waar dat ons raakt.

Op vakantie in Engeland stuitte ik op een bundel artikelen ‘Faith and future of the countryside’. Daarin was aandacht voor ontwikkelingen op het platteland: ontvolking, veranderende woningmarkt en zorgaanbod, het verdwijnen van voorzieningen, de problemen van boeren, toerisme. Geen enkele keer ging het over de krimp van de kerk.

Met het verleggen van de focus verdwijnen de zorgen over krimp en leegloop van de kerk naar de achtergrond. Natuurlijk moet je blijven roeien met de riemen die je hebt, maar het helpt je om je aandacht te verleggen.”

Religieus dorpsleven is breder dan kerkelijk dorpsleven.

“Kijk naar de herdenking op 4 mei, die vaak plaatsvindt in de kerk. Wat vervolgens plaatsvindt, raakt aan alle kanten het wezen van kerk en geloof. De burgemeester houdt een speech over vrijheid, die resoneert op de preek van de zondag daarvoor. Kinderen dragen zelfgeschreven gedichten voor, die sterk op gebeden lijken. Een niet-kerkelijk ensemble zingt ‘Notre Père’ en ‘Abide with me’. Daar liggen raakvlakken, zoals ook in de toenemende aandacht voor Allerzielen, vieringen van Kerst op de openbare basisschool, concerten in de lijdenstijd. Op die momenten ontvouwt zich religieus leven dat breder is dan het kerkelijk dorpsleven.”

Woont God nog in het dorp als de kerk haar deuren sluit?

“Ja en nee. Ik was bij de overdracht van een kerk aan de Stichting Oude Groninger Kerken. Feitelijk veranderde weinig. De gemeente huurt nu op zondag het gebouw voor haar dienst. De toon was: we geven de kerk terug aan het dorp. Terwijl die gemeente zo haar best had gedaan om het dorp bij de kerk te betrekken. Benadrukt werd de cultuurhistorische waarde van het gebouw. Alsof de religieuze geschiedenis daar geen inherent deel van uitmaakt. Het voelde voor mij toch alsof God buiten de deur was gezet.

Aan de andere kant: in individuele bewoners leven kerk en religiositeit door. De momenten waarop je dat als dorp samen beleeft, worden schaars. Maar ze verdwijnen niet helemaal, er blijven sporen van God.”

De dorpskerkenbeweging is driekwart jaar onderweg, wat is bereikt?

“Drie dorpskerkambassadeurs reizen door het land om kerken te bezoeken en verhalen op te halen. We hebben contact met 120 dorpskerken. We hebben een website met praktijkverhalen en werkvormen, ruim 500 abonnees ontvangen onze nieuwsbrief, er is een facebookgroep met ruim 250 leden. Er zijn workshops verzorgd, lezingen gegeven, artikelen geschreven. We linken kerken met relevante organisaties, zoals de Vereniging voor Kleine Kernen. De beweging komt goed op stoom omdat er al veel beweging was.

Dorpskerken doen al veel en hebben goud in handen. In een samenleving die zo gefragmentariseerd is, vormen kerken een plek om samen te komen. Dat is uniek. Dorpskerken wisselen ervaringen en goede voorbeelden uit. In Rolde interviewde de predikant in de sportkantine dorpsgenoten over hun werk. In Ternaard schafte de kerk samen met de dorpsraad een sneeuwschuiver aan, de kerk zorgt voor het zout. Er gebeurt al veel goeds.

Naast tips en tricks is er ook behoefte aan verdieping en bezinning. Er is nog veel te doen, we zijn nog maar net begonnen!”

Hebben dorpskerken de menskracht om de bakens te verzetten?

“Dat moet blijken. Ik adviseer om eerst eens de grensgangers in kaart te brengen: leden van de kerk die al actief zijn in het dorp. De kerk levert nog steeds de meeste vrijwilligers. Wat betekent het werk voor de kerk voor het dorp, en andersom?

Daarnaast vergroot samenwerking het draagvlak van de kerk. Meer mensen raken betrokken, op hun eigen manier. Ik organiseerde in Noordbroek een kerkdienst op Open Monumentendag. We kregen het geluid niet aan de praat. Stapt er een jongeman binnen die even aan de knoppen draait en voilà! Hij had nog niet eerder een voet over de drempel van de kerk gezet.

In de dorpen werken kerken met enige regelmaat samen. In Schildwolde organiseren hervormden en vrijgemaakten samen een kerstnachtdienst. Waar de kerk verdwijnt en kerkmuren bijna letterlijk afbrokkelen, kan op de fundamenten een nieuwe dorpskerk gebouwd worden.”

Op de hoogte blijven van de dorpskerkenbeweging? Abonneer u dan op de nieuwsbrief.




Beste gemeenteleden, inwoners van Oudenhoorn en

allen die zich verbonden voelen met de

Protestantse Gemeente van Oudenhoorn.

U treft bij deze “Kerkklok” een verzoek aan voor een

Vrijwillige Bijdrage voor onze kerkgemeenschap van Oudenhoorn.

Veel buurtbewoners kennen ons kerkgebouw. Als kerkenraad hopen we echter dat steeds meer mensen ontdekken dat onze kerk meer is dan een pand. Dat het een gemeenschap is waar iedereen welkom is. Welkom op Zondag-om te vieren, te zingen of stil te zijn- en welkom bij onze doordeweekse activiteiten.

Waarvoor is de Vrijwillige Bijdrage?

Voor iedereen heeft de kerk een eigen betekenis. Voor de één is het dat markante gebouw in het dorp, voor de ander een gemeenschap van gelovigen. Het is de plek waar u viert en rouwt, waar u rust zoekt of tot bezinning komt. Waar u geïnspireerd wordt om het goede te zoeken. De plek waar u kunt ontmoeten.

We steunen elkaar op belangrijke momenten in ons leven, maar staan ook voor elkaar klaar op een doodgewone doordeweekse dag. Die momenten zijn niet in geld te vertalen. Maar dat centrale punt op belangrijke momenten moet wel onderhouden worden. Uw kerk kost geld.

De erediensten, de vele activiteiten, de verwarming, de verlichting, personeelskosten(de dominee en de organisten) pastorale en missionaire projecten het zijn kosten die gemaakt worden om de kerkdeuren open te houden en u en anderen welkom te heten.

Daarom is er de actie VRIJWILLIGE BIJDRAGE 2019

Wij vragen u om een vrijwillige bijdragen te storten

op IBAN bankrekening

NL88 RABO 0351 653929

U kunt uw kerk steunen met een eenmalige gift.

U kunt uw bijdrage ook als periodieke gift geven. Dan maakt u gedurende vijf jaar hetzelfde bedrag per maand over aan uw kerk, en kan bij de belastingaangifte worden afgetrokken van de inkomsten.

De vrijwillige bijdrage is een lokale actie, waarvan de opbrengst is bestemd voor uw eigen plaatselijke gemeente

Onze kerk van Oudenhoorn is natuurlijk erg geholpen met uw financiële bijdrage.

Wilt U meer weten, bekijk onze website www.kerkoudenhoorn.nl

Hebt u vragen stel ze dan aan de scriba op e-mailadres scribamtnoordermeer@hotmail.com

Als kerkenraad danken wij u bij voorbaat heel hartelijk voor uw betrokkenheid en steun.

Met een hartelijke groet,

Cor Schoon(Kerkrentmeester)

Mari Noordermeer(Kerkrentmeester en Scriba)


----------------------

Nieuwe uitgave Kerkorde Deze nieuwe uitgave bevat de volledig herziene uitgave van de kerkorde en generale regelingen van de Protestantse Kerk in Nederland (bijgewerkt tot en met november 2018). Vanaf 3 september is de uitgave beschikbaar. Inclusief uitgebreide inhoudsopgave en register. Boekencentrum, € 23,99. ISBN 9789023955573

-------------------

Kerkfusie vanuit veranderkundig perspectief In haar proefschrift Bewoonde herinnering beschrijft organisatieantropoloog Hanna Ploeg het Samen op Weg-proces vanuit veranderkundig perspectief. Centraal staat de cultuurverandering die de fusie met zich meebracht: een complex proces omdat cultuur ingebed is in tradities, routines, emoties, macht, symbolen, taal en muziek. Uitgeverij Eburon, € 24,50. ISBN 9789463012461

-------------------------

En zij volgen het lichtend spoor Oud-zendingspredikant dr. J. Kommers noemt zijn boek een ‘bescheiden overzicht van de christelijke zending, geschreven voor iedereen die het werk van God in deze wereld een warm hart toedraagt’. In dertien toegankelijk geschreven hoofdstukken komen verschillende tijdperken, levensgeschiedenissen en achtergronden van de christelijke zending aan de orde. Uitgeverij Groen, € 13,50. ISBN 9789088972225

-----------------------

Handreiking voor gelovige transgenders en werkers in de kerk In het boek Wondermooi, zoals U mij gemaakt hebt delen gelovige transgenders hun ervaringen. Daarnaast bevat de handreiking een toelichting op termen en begrippen, bijbelstudies en materiaal voor kringwerk. Onder redactie van Wielie Elhorst, Jolanda Molenaar en Heleen Zorgdrager. KokBoekencentrum, € 19,99. ISBN 9789043530385

-----------------------

Als je vooroordelen

opzij kunt schuiven,

kunnen er wonderbaarlijke

dingen gebeuren”

Houtman heeft passie voor

de joodse traditie.

“Ik groeide op in een Vrij-Evangelische

Gemeente in Groningen, met grote liefde voor

Israël en besef van het belang van het Joodse

volk. Ik woonde en studeerde enige tijd in Israël,

ondergedompeld in het Jodendom. Ik hou

van het land en de cultuur.

Toen ik voor deze functie werd gevraagd,

aarzelde ik. Ik ben geen theoloog, ik ben judaïst,

semitist en niet per se van de dialoog. Die

dialoog zat, na een bloeitijd, op dood spoor. De

tijd was rijp om de academische kant van de

verhouding tussen Jodendom en christendom

aan te pakken. Ik doe dat vanuit mijn kennis

van het Jodendom en passie voor het onderwerp.

Ik ben onder andere betrokken bij een

onderzoeksproject, waarin levensbeschouwelijke

onderwerpen worden bezien vanuit joods en

christelijk perspectief.”

In de Protestantse Kerk bestaan

tegengestelde

meningen over ‘Israël’.

“De PThU organiseert daarom sinds 2014

met als titel ‘Onopgeefbaar verbonden!?’ een

tweejaarlijkse Israëlreis voor predikanten, binnen

de permanente educatie voor voorgangers.

In het programma is veel ruimte voor

onderlinge gedachtewisseling en reflectie

op verschillende posities die in

de kerk worden ingenomen ten opzichte

van Israël en Palestina. Predikanten

uit de volle breedte van de kerk reizen

samen en ontmoeten Joden uit de nederzettingen,

Palestijnen uit de bezette

gebieden, orthodoxe Joden, liberale

Joden, mensenrechtenactivisten. Deze

winter gaan we voor de vierde keer.

De opdracht is: je open blijven stellen

voor de ander. Als je bereid bent je hart

te openen en vooroordelen opzij te

schuiven, dan kunnen er wonderbaarlijke

dingen gebeuren.”

De dialoog staat op een laag pitje.

“Maar lijkt niet minder nodig dan voorheen.

Joden en christenen zijn hoe dan ook

familie van elkaar. Het kan knallen binnen

families. Natuurlijk gaat er van alles fout, ook

religieuze mensen zijn mensen van vlees en

bloed. Ondanks alles horen we bij elkaar. Wie

dat ontkent, ontkent de eigen geschiedenis.

Wie altijd voorzichtig is, komt nergens. Als je

alleen praat over ‘hoe vier jij je feesten?’ of ‘hoe

bereid jij je eten?’ dan kom je niet nader tot

elkaar. Het is een goede basis, tegelijk moeten

we een spade dieper graven.

Ik zie een kentering aan Joodse zijde. In gesprek

met orthodoxe rabbijnen ontdek ik meer

waardering en minder angst voor het christendom.

Sommigen zien het christendom als een

geschenk aan de volken. Rabbijnen zeggen: ‘Wij

zijn geen christenen, wij willen dat ook niet

worden. Wij zien wel hoe God werkt door het

christendom. Misschien is dit de manier om

het geloof in de ene God te verspreiden.’ Zo

krijgen de drie grote monotheïstisch godsdiensten

jodendom, christendom en islam ieder een

functie in Gods plan.

Lang is de dialoog belemmerd door het

trauma van de Holocaust en het terechte

schuldgevoel om ons aandeel daarin. De dialoog

wordt nu gevoerd door nieuwe generaties,

nuchterder, minder problematisch.

In haar lezing op 5 mei jl. zei de Joodse

Rosanne Hertzberger, columnist en wetenschapper:

‘Ik heb geen zin om nog slachtoffer

te zijn. Het moet een keer klaar zijn!’ Wij als

christenen kunnen zeggen: ‘Het is gebeurd, we

zullen het nooit ontkennen en altijd de herinnering

levend houden. Maar we moeten verder,

met een schone lei. Op weg naar een nieuwe,

respectvolle relatie.’”

------------------------

Nieuws

maandag 2 september 2019 Herstel de kerken in Syrië, dan komen mensen eerder terug. Daar zijn kerkleiders in het land van overtuigd: ¨De kerk is het hart van onze gemeenschap. Juist die gemeenschap geeft mensen hoop en vertrouwen in de toekomst.¨ Kerk in Actie start een campagne om zeker twintig (kerk)gebouwen in Syrië te herstellen. Op 15 september en in de daaropvolgende landelijke actieweek collecteren meer dan 1000 protestantse gemeenten voor het herstellen van Syrische gemeenschapscentra, zoals scholen en kerken, maar ook voor projecten om mensen aan het werk te helpen.

De prachtige heuvellandschappen, bedekt met groene bossen en smalle beekjes, liggen er vredig bij. In de oude stad Damascus zijn de winkelstraten vol mensen. Het is een groot contrast met de enorme verwoesting die je op andere plekken zoals Aleppo, Homs of Zabadani aantreft. Complete steden liggen in puin, straten en huizen zijn verlaten.

“In sommige delen van het land is echt álles verwoest”, vertelt bisschop Matta van de Syrisch-Orthodoxe Kerk in Damascus. “Eigenlijk zijn we in Damascus redelijk veilig gebleven, los van wat incidentele beschietingen, raketten en mortieren. Maar in andere delen van Syrië hebben veel mensen hun huis verloren. Er zijn ook meer dan vijfhonderd heiligdommen beschadigd.”

Volle kerken

De meeste kerken in Damascus zitten vol. De bisschop zag zijn gemeenschap de afgelopen jaren groeien van drie- naar vierduizend families. “Veel gezinnen zijn uit andere delen van het land naar Damascus gekomen, op de vlucht voor het geweld. Het is onze droom dat ze uiteindelijk weer terugkeren naar de plek waar ze vandaan komen. Zodat het evangelie ook dáár weer zal klinken.”

Matta hoopt vooral dat zijn landgenoten uit het buitenland terugkeren. Hij moet denken aan de bekende legende Quo Vadis: “Als Petrus Rome ontvlucht, komt hij buiten de poorten Jezus tegen. Die stuurt hem terug naar de stad. Zo hopen wij dat God ook nu mensen terugbrengt naar Syrië. We maken ons op voor het herstel van ons land. Ik vind het fijn om te weten dat er in Nederland met ons wordt meegeleefd.”

Toegetakeld

Het Midden-Oosten is de bakermat van de christelijke kerk. In Damascus bekeerde Paulus zich, en in Antiochië – dat vroeger bij Syrië hoorde – stichtte Petrus de eerste gemeente. Voor de oorlog was naar schatting 10 procent van de Syrische bevolking christen, nu is dat 6 procent. Christenen in Syrië zijn relatief hoogopgeleid en hebben vaak contacten in het buitenland. Daarom was het voor velen van hen relatief makkelijk om het land te verlaten.

Nu het steeds veiliger wordt in Syrië en het normale leven zich voorzichtig herstelt, beginnen mensen terug te komen. De komende jaren worden er honderdduizenden terugkeerders verwacht. De kerken, die tijdens de oorlogsjaren al onverminderd noodhulp boden, maken zich nu op voor het opvangen en begeleiden van deze mensen. Op grote schaal herstellen zij scholen, klinieken en kerkgebouwen.

Zo maken gemeenten in Lattakia plannen voor het repareren en herbouwen van de kerkgebouwen in de bergen, waar terreurgroep Al Nousra tijdens de oorlog heeft huisgehouden. “Het is verschrikkelijk om te zien hoe zij ons Godshuis hebben toegetakeld en de muren hebben beklad met beledigende teksten”, zegt ouderling Sonya (61). “Nu het veiliger is, moeten we bouwen aan een nieuwe toekomst. Er is grote behoefte aan ziekenhuizen, scholen en kerken. Verder is het belangrijk dat jongeren perspectief hebben op werk. Voorheen werkten veel mensen in deze streek in de landbouw, ze verbouwden bijvoorbeeld olijven of fruit. Vaak hebben ze een stuk grond bij hun huis, maar veel huizen zijn beschadigd. Die moeten we restaureren, net als de school en de kerk.”

Overbevolkt

In Christian Valley, een gebied waar voornamelijk christenen wonen, vertelt bisschop Elia Toumeh van de Grieks-Orthodoxe Kerk hoe enorm belangrijk het christendom is voor het herstel van het land: “De kerk is de grootste hulporganisatie. We bieden psychologische hulp aan jongeren en kinderen, we helpen ouderen, we zorgen voor onderwijs, we knappen huizen op en we maken de straten schoon.”

In Damascus gebeurt dat volop, bijvoorbeeld in de zwaar overbevolkte buitenwijk Jaramana. Voor de oorlog telde deze wijk 400.000 inwoners, tijdens de oorlog waren het er maar liefst 1,6 miljoen. Daarvan zijn er tot nu toe slechts 200.000 naar huis teruggekeerd. De overbevolking zorgt voor problemen met verkeer, werkgelegenheid, voedseltekort en afval. Een van de projecten van de lokale kerk is afvalverzameling. Vluchtelingen houden de wijk schoon en verdienen daar iets mee.

Noan Amad (54) ging als eerste vuilnisvrouw aan het werk, wat heel bijzonder is in de Syrische cultuur. “Mijn dorp werd drie jaar lang omsingeld door IS, dus ik vluchtte. Ik had de hoop dat ik hier een baan kon vinden, maar dat lukte niet. Nu verdien ik wat door de stad schoon te houden. Ik ben dankbaar dat ik via de kerk deze kans krijg.”

‘Wij keren terug’

“Het belangrijkste voor de toekomst is dat er een plek blijft voor christenen, zonder angst”, zegt bisschop Toumeh. “Ik ben minder bang voor christenen zonder Syrië dan voor een Syrië zonder christenen. Met haar liefde is onze minderheid een belangrijk smeermiddel tussen andere groeperingen.”

Voor christenen heeft het herbouwen van de kerk dan ook de hoogste prioriteit. Ze vinden dat nog belangrijker dan het herstellen van huizen. “De kerk is wat ons samenbindt”, zo zegt gemeentelid Azghen (31) boven op het dak van de Maronietenkerk in Aleppo, dat wordt vernieuwd. “Ik ben hier gedoopt, getrouwd en zal hier ook begraven worden. Maar nog belangrijker is dat er ná mij ook veel mensen gedoopt kunnen worden.”

In Homs is de kerk inmiddels grotendeels hersteld. Bisschop Antoun zag de eerste mensen al terugkeren: “Doordat onze kerk weer is hersteld, hebben veel mensen nieuwe hoop en vertrouwen gekregen. We zien dat steeds meer gezinnen daardoor besluiten: wij keren terug.”

Help bij het herstel!

Kerk in Actie start een driejarige campagne om zeker twintig (kerk)gebouwen in Aleppo, Daraa, Homs en Lattakia te herstellen. Op 15 september en tijdens de landelijke actieweek daarna collecteren meer dan duizend Nederlandse kerken: voor het herstellen van gemeenschapscentra, zoals scholen en kerken, maar ook voor werkgelegenheidsprojecten, omdat mensen die terugkeren naar Syrië weer aan het werk te helpen.

Meer informatie op: kerkinactie.nl/najaarscampagne