KERKDIENST

Goede Vrijdag

19 april

aanvang 19.00 uur

leden Eredienstcommissie

Zondag 21 april 9.30 uur

Pasen

Ds. E.A. Visser uit

Alblasserdam

aanvang 9.30 uur

kindernevendienst

Zondag 28 april

aanvang 9.30 uur

ds. W.Nijsse

uit Amsterdam


Zondag 5 Mei

aanvang 9.30 uur

ds P van der Wal

uit Brielle


Zondag 12 Mei

aanvang 9.30 uur

ds L van Buuren

uit Rheden

Kopij voor het volgende

nummer moet binnen

zijn vóór 26 april 2019



Wilt u vervoer naar de kerkdiensten of heeft u interesse in de dienst op een cassetteband, dan kunt u contact opnemen met

Maartje Keijzerwaard

Tel.0181-462089 of mkeijzerwaard60@gmail.com


Kerkbeheer

College van kerkrentmeesters

Een passend 'huis' is van groot belang voor de eredienst en de pastorale, missionaire en diaconale taken. Het college van kerkrentmeesters is verantwoordelijk voor het kerkgebouw en de goede gang van zaken

De kerkrentmeesters zijn:

  • Mari Noordermeer en
  • Cor Schoon
  • Bijgestaan door:
  • Leo Vaandrager
  • Teun van Hilten
  • Leen Keijzerwaard
  • ------------------------------------

De Oude Bieb in Dirksland: "We verspreiden de liefde van Christus in de ontmoeting"

In Dirksland, op Goeree-Overflakkee, zette de kerk een laagdrempelig in loophuis op waar iedereen terechtkan voor koffie, een praatje of een activiteit. Inmiddels zijn tussen de 50 en 75 mensen betrokken bij De Oude Bieb. “Ik zie hier veel mensen die niet naar de kerk komen. Als dorpsbewoner wil je toch graag ergens bij horen.”

Langzaam wordt het voller in De Oude Bieb. Allemaal vrouwen dit keer, het is handwerkmiddag. Als er al mannen komen, schuiven die vooral aan voor een kop koffie en voor de gezelligheid. En gezellig is het. Terwijl de handen werken, gaan de gesprekken over tafel. “Nee, dat is de vrouw van …”, klinkt het. “Weten hoe de onderlinge relaties in elkaar zitten geeft een vertrouwd gevoel”, weet Irma Klaasen die een deken haakt. Zo werkt dat in een dorpsgemeenschap waar veel families uiteindelijk wel ergens verwant zijn.

Een huis waar het goed toeven is voor iedereen, met als uiteindelijk doel een lokale gemeenschap te vormen die bijdraagt aan een wereld waar geloof, hoop en liefde een belangrijke plaats hebben.

Groeimodel Het opknappen en inrichten van de voormalige pastorie van Angerlo vormt voorlopig de belangrijkste activiteit van de pioniersplek die in april van start gegaan is. Bikker ziet allerlei mogelijkheden voor de toekomst, maar er is bewust gekozen voor een groeimodel. “Wat hier over vijf jaar allemaal gebeurt? Ik weet het niet. Ik weet wel wat de onderstroom is: samen doen, met alle generaties. Mensen moeten er plezier aan beleven, maar ook intellectueel geprikkeld en geestelijk gevoed worden.” De mogelijkheden van deze plek wil hij graag inzetten voor een doelgroep die breder is dan mensen uit de buurt. Toeristen moeten er terechtkunnen voor ‘een kopje thee met aandacht’ terwijl de accu van hun fiets opgeladen wordt; zinzoekers voor stiltewandelingen en retraites. “De ruimte, de rust en de stilte hier zijn belangrijke voorwaarden om echt tot jezelf en tot God te kunnen komen.” Het bosje naast de pastorie is voorzien van hangmatten. Het symboliseert de omgeving die de pioniersplek wil bieden om lichaam, geest en ziel in harmonie te brengen. “Op deze plek moet je je kunnen opladen.”

Rust en ruimte Is een gemeenschap die vooral gericht is op activiteiten nog wel een vorm van kerk-zijn? Bikker vindt van wel. De pastorie staat op hetzelfde terrein als de Galluskerk, waar ook de vieringen en het wekelijkse Coventry-gebed plaatsvinden, legt hij uit. “Niemand zal ons daar los van kunnen zien.” Kors noemt de gemeenschap zelfs het hart van kerk-zijn. “Ik verbaas me er weleens over hoe hoog de lat soms wordt gelegd en dat al snel over de bediening van de sacramenten gesproken wordt. Misschien zijn we dat als kerk wel te veel kwijtgeraakt: dat het begint bij een kop koffie. We zijn op afstand van mensen komen te staan. Wat ons als kerk onderscheidt, is het verhaal van waaruit we doen wat we doen. We moeten voorzichtig zijn met het zoeken van onderscheid ten aanzien van organisaties die ook op verbinding gericht zijn; we moeten elkaar versterken. Juist plekken als deze zouden wel eens ruimte kunnen bieden voor gesprekken over onderwerpen waarmee je niet terechtkunt bij de buurtvereniging.”

Kramp Komdersuut is voorzichtig geworden met het etaleren van geloofsactiviteiten, vertelt Erika Klooster. Net als Bikker is zij voor één dag in de week aangesteld als pionier. Daarnaast werken ze elk een dag als vrijwilliger voor de plek. “In het begin deden we dat wel. We nodigden mensen uit om op donderdag om kwart voor negen naar het ochtendgebed te komen om vervolgens om half tien te gaan klussen. Een aantal mensen schoot daardoor acuut in een kramp. Moet ik komen bidden voor ik mag klussen? Dat ligt blijkbaar toch gevoelig. In onze uitingen hebben we dat daarom naar de achtergrond verplaatst. We willen mensen niet afschrikken. Laat ze eerst maar eens komen 7 en zien wat er gebeurt.” Hoe daar verder mee om te gaan is wel een aandachtspunt voor de pioniersplek. Thuis Komdersuut trekt inmiddels een divers publiek. Wil, die vaker komt helpen, noemt de plek een soort thuis. “Het is bijzonder om samen met mensen met heel verschillende achtergronden allerlei dingen te doen; respectvol, liefdevol en dankbaar.” Iedereen heeft z’n inspiratiebron, vindt ze. “Voor mij is dat God, maar dan wel op mijn manier. Het mooie is dat verschillende opvattingen hier naast elkaar mogen bestaan. Iedereen heeft een plek nodig om te kunnen praten over z’n diepste zielenroerselen. Dat kan hier.”

Kwaliteitsimpuls

De Protestantse Kerk wil met de kwaliteitsimpuls van de permanente educatie een bijdrage leveren aan de bedieningsvreugde en het werkplezier van de predikanten en kerkelijk werkers. Het gaat erom dat zij hun vak bijhouden, als theoloog, catecheet of pastor. Het werken in de gemeente vraagt bovendien om het zelf open blijven voor de Schrift in de context van de huidige samenleving. Dit bevordert dat de kerk blijvend vindplaats is van geloof, hoop en liefde.

Een nieuw begin

40dagentijdcampagne Kerk in Actie: Een nieuw begin

We leven toe naar het feest van een nieuw begin. Jezus’ liefde leert ons dat we steeds weer een nieuwe start kunnen maken en Zijn liefde mogen delen met anderen. In deze 40dagentijd zetten we ons in om nieuwe hoop te bieden aan ex-gedetineerden, kindslaven in India, genocideslachtoffers in Rwanda en kerken op Cuba, Pakistan en pioniersplekken in Nederland.

https://www.kerkinactie.nl/40dagentijd


Kerkbeheer

College van kerkrentmeesters

Een passend 'huis' is van groot belang voor de eredienst en de pastorale, missionaire en diaconale taken. Het college van kerkrentmeesters is verantwoordelijk voor het kerkgebouw en de goede gang van zaken.

Dhr Mari Noordermeer

Dhr Cor Schoon

Geassisteerd door

Leo Vaandrager

Teun van Hilten

Leen Keijzerwaard

College van kerkrentmeesters

Het College van kerkrentmeesters heeft het beheer over de financiële middelen en gebouwen van de gemeente, met uitzondering van diaconale aangelegenheden.

De verantwoordelijkheid hierover heeft de kerkenraad aan het college gedelegeerd. Het college bestaat uit tenminste drie leden. Verder heeft het college, door het toezicht op de vermogensrechtelijke aangelegenheden, contact met het college voor de behandeling van beheerszaken.

College van kerkrentmeesters:

beheer financiën

De (financiële) middelen hebben grote invloed op het gemeente-zijn. Het speelt een rol bij het benoemen van een predikant of kerkelijk werker, het organiseren van activiteiten, het samenwerken met andere gemeenten en partners, het onderhouden van het gebouw. De wijze waarop het geld wordt besteed zegt vaak meer over de gemeente dan allerlei beschouwingen.

De beschikbare middelen hebben grote invloed op het gemeente-zijn. In steeds meer gemeenten dalen de inkomsten, onder meer door afname van het aantal leden en van de betrokkenheid van de leden. Als uw gemeente minder geld te besteden heeft, kunt u voor ingrijpende keuzen komen te staan, bijvoorbeeld:

  • het aantrekken van een predikant of kerkelijk werker in deeltijd, in plaats van een volledige aanstelling;
  • het samenvoegen met een buurgemeente, het delen van een predikant of het combineren van activiteiten;
  • het noodgedwongen sluiten van het kerkgebouw.

Materiële en financiële voorwaarden voor leven en werken van gemeente

Kerkrentmeesters hebben als taak de materiële en financiële voorwaarden voor het leven en werken van de gemeente te scheppen en onderhouden, zo staat het omschreven in de Kerkorde: Ordinantie 11.


Protestantse Gemeente Oudenhoorn

Tijdelijk predikant – ds. Els Visser,

tell 0786473784 of emailadres ea-visser@planet.nl

Scribamtnoordermeer@hotmail.com

Preekvoorziening @kerkoudenhoorn.nl

KERKBLAD mailadres voor kopij redaktiekerkklok@kerkoudenhoorn.nl moet binnen zijn voor 26 april 2019
WEBSITE voor kopij mailadres webmaster@kerkoudenhoorn.nl
ROMMELMARKT mkeijzerwaard60@gmail.com ( voor rommel ophalen)

ROMMELMARKT 0181 462089 of 0181 461255 (voor ophalen )

Meditatie: “Het licht van Pasen”

Op zondagochtend gaan wereldwijd vele mensen naar de kerk. In dorpen en steden zien we mensen gaan, lopend, met de auto, en zoals in Nederland, op de fiets of ook wel op skeelers of op een step. Sommigen gaan naar een groot gebouw, zoals naar de Dom in Utrecht. Anderen gaan naar een kleine kerk en in dorpen is die kerk vaak eeuwenoud, zoals de kerk in Oudenhoorn. Maar of het gebouw nu groot of klein is, of gemeenteleden nu samenkomen met een klein aantal of met honderden, de zondag is dé dag. Natuurlijk, er zijn andere gebeurtenissen waarbij en tijden waarop christenen bij elkaar komen: tijdens gespreksgroepen, bij maaltijden. En zo zijn er nog vele andere momenten waarop christenen andere christenen ontmoeten en delen in hun geloof, hun hoop en de blijdschap en zorgen van elkaars leven. Verschillende gemeentes kennen bovendien een korte kerkdienst op een avond door de week, vaak op woensdag. Maar de zondag blijft de belangrijkste dag om samen te komen als gemeente. Het is immers de eerste dag van de week, de dag van de Opstanding. Elke zondag is het een klein Pasen, elke zondag vieren we als gemeente samen de Opstanding van Christus.

De Paaskaars

In vele kerken, ook in onze kerk in Oudenhoorn, brandt elke zondag tijdens de kerkdienst de Paaskaars. De Paaskaars is immers het symbool van de Opstanding van Christus, het doorbreken van de duisternis, symbool van leven door de dood heen. Het gebruik van de Paaskaars tijdens de kerkdienst is eeuwenoud. Al in de tijd van Augustinus, in de vierde eeuw, bracht men de Paaskaars in de paasnacht brandend de kerk binnen als een verwijzing naar de opgestane Heer. In die eeuwen brandde de Paaskaars vanaf Pasen tot na de evangelielezing op Hemelvaart. De Paaskaars was zo het teken van de Heer die na zijn opstanding veertig dagen aan zijn discipelen verscheen.

Stille week en Pasen

Ook bij de kerkdiensten in de Stille week brandt de Paaskaars. Maar wanneer we op Goede Vrijdag het gedeelte uit het evangelie lezen waarin Jezus sterft, dooft de ambtsdrager na die woorden de Paaskaars en zijn we enige tijd stil. En aan het einde van deze kerkdienst op Goede Vrijdag gaan we in stilte de kerk uit, de Stille Zaterdag in.

Op Paasochtend wordt in de dienst de nieuwe Paaskaars binnengebracht. En dan klinkt op Paasochtend de jubel weer, de dank en lof aan God. Niet omdat we alles van Pasen begrijpen, maar omdat we instemmen met het getuigenis van de eerste volgelingen van Jezus. Zij hebben beleefd dat Jezus opstond uit de dood, zij hebben meegemaakt dat het leven het won van de dood. Daarover lezen we in de evangelieën. En ook mensen als Paulus en Petrus schrijven in hun brieven hierover: over Gods liefde die door steen heen is gebroken en vergeving en licht brengt in ieders leven.

Dit is de dag, die de Heer heeft gemaakt

en gegeven

Laat ons Hem loven en danken verheugd

dat wij leven.

Diep in de nacht heeft Hij verlossing gebracht,

heeft ons aan ’t Licht gegeven.

Lied 632:1

Daarom mogen we elkaar op Paasmorgen begroeten met de woorden van de christenen uit de eerste eeuwen: ‘De Heer is waarlijk opgestaan’.

Gezegende Paasdagen gewenst.

Ds. Els Visser

The Passion

Dit jaar wordt The Passion in de Bijlmer opgevoerd. Het muzikale evenement geeft kerken de kans om op allerlei creatieve manieren in contact te komen met niet-kerkelijke mensen.

Update januari 2019: Dit jaar wordt The Passion in Dordrecht opgevoerd. Lees hier meer.

‘Als er een moment is om niet-kerkelijke mensen te bereiken, dan is dat wel tijdens The Passion’, zegt Marja Brak. In 2016 was zij er namens de Raad van Kerken Amersfoort bij betrokken toen het evenement in die stad werd opgevoerd. De samenwerkende kerken organiseerden destijds allerlei activiteiten. ‘Vooraf maakten we het tijdschrift Passie in Amersfoort met onder meer een vooruitblik op alle voorbereidingen en interviews met bekende inwoners en Maria-vertolker Ellen ten Damme. Dat was echt een knaller. Maar liefst zeventigduizend exemplaren werden verspreid met de plaatselijke huis-aan-huis krant.’ Bovendien bestelde de Raad van Kerken tienduizend boekjes met het paasverhaal uit de Bijbel in Gewone Taal, die bezoekers gratis konden ophalen in kerken die tijdens de Passion-dag opengesteld waren. ‘Dat liep geweldig. Duizenden mensen kwamen langs en namen een boekje mee.’

In sommige kerken konden bezoekers ook nog eten en voorbeschouwen; na afloop was er passiemuziek in de Sint-Joriskerk. The Passion viel op de dag van het overlijden van Johan Cruijff. Veel jongeren die nog nooit een voet in de kerk hadden gezet, maakten van de gelegenheid gebruik om voor hem in de kerk een kaarsje aan te steken en deelden dit op social media.

Prachtig divers

Ook in Leeuwarden werkten de kerken in 2017 samen om zich aan de duizenden bezoekers te presenteren. ‘Op die dag heb je de mogelijkheid om het paasverhaal goed te vertellen aan veel mensen’, vertelt Jan-Jaap Stegeman, predikant in de plaatselijke Grote Kerk. ‘In de Doopsgezinde Kerk was gedurende de hele dag een stiltegebed, en bezoekers konden er een oecumenische kruiswegstatie bekijken. Iedere meewerkende kerk had een afbeelding gemaakt. Het gaf een prachtig divers beeld.’

De Grote Kerk ligt centraal en was die dag in een stadswandeling langs religieuze plekken opgenomen. ‘We hadden er een kunstexpositie en een boekenstalletje opgesteld. Al met al namen er wel zeshonderd bezoekers een kijkje.’

In een grote buitenwijk projecteerde de protestantse wijkgemeente Camminghaburen de televisie-uitzending op een groot scherm in het kerkgebouw. Ongeveer zeventig rolstoelers, dove en slechthorende mensen maakten er gebruik van.

Event-gevoel

Kerken kunnen hoe dan ook aanhaken bij The Passion. Veel kerken nodigen leden en belangstellenden uit om samen de live-uitzending te bekijken. Bezoekers krijgen zo het gevoel een event bij te wonen. Gemeenteleden nemen vrienden en buren mee. Voor velen is dat een eerste kennismaking met het paasverhaal.

Met eenzelfde educatief doel ontwikkelden Judith Kruit, jongerenwerker in Amersfoort, en Maria Berends, predikant in Leusden, in de aanloop naar The Passion 2016 interactief lesmateriaal met behulp van fragmenten uit vorige uitvoeringen. ‘Daarmee gaven vrijwilligers gastlessen aan in totaal zestig klassen op basisscholen in Amersfoort en omgeving’, vertelt Berends. ‘Het Paasverhaal kwam tot leven en de kinderen kregen zin om The Passion echt te gaan zien.’

Verschillende kerken organiseerden geïnspireerd door The Passion een eigen muzikale processie door het dorp met lokale optredens. In het Friese Burgum bijvoorbeeld werd op deze manier het paasverhaal heel laagdrempelig onder de aandacht van het hele dorp gebracht. Jolanda Paans-Spoelstra, predikant van de Protestantse Gemeente Burgum: ‘Samen met collega’s van twee andere kerken bewerkten we een bestaand script naar onze dorpssituatie, trokken met een eigen verlicht kruis door het dorp en speelden scènes op vier verschillende locaties, onder begeleiding van Nederlandse popmuziek, een koor en solisten uit het dorp. Het was een groot succes. In totaal kwamen er wel drieduizend mensen naar kijken.’

Rust en verstilling

Na afloop van The Passion kiezen sommige kerken juist voor rust en verstilling. Zoals in Biddinghuizen, waar leden van de Protestantse Gemeente en gelovigen van de St. Bonifatiusparochie, elk jaar na afloop eerst napraten en daarna een lange nachtwake houden. Dominee Margriet van de Bunt: ‘Het is klein en sober. In de avondbijeenkomst zijn we met ongeveer vijftig mensen, maar in de nacht blijven er zo’n tien mensen waken. We doorbreken de stilte met enkele meditatieve momenten, bijvoorbeeld met een korte tekst of een filmfragment. In de ochtend lopen we dan letterlijk de zonsopgang tegemoet en doen heel voorzichtig alsof het al Pasen is. Echt een mooi moment.’

TIPS

  • Betrek scholen in je programma. JOP heeft goed interactief lesmateriaal met fragmenten uit The Passion. Betrek de scholen wel in een vroeg stadium.
  • Zoek samenwerking met lokale kerken en voorkom versnippering door een centraal contactpunt te vormen. Houd activiteiten ook op een centrale, goed bereikbare plek.
  • Zorg voor activiteiten voor verschillende generaties. The Passion is leuk voor jongeren én voor veertigers en vijftigers. Maak er een evenement van op social media. Dat trekt ook mensen die niet zoveel meer met kerk hebben.
  • In veel gemeenten wordt op Witte Donderdag met een groep (jonge) mensen naar de live-uitzending van The Passion gekeken, dit jaar op 29 maart om 20.30 uur op NPO 1. Maar daar hoeft het niet bij te blijven. Op deze pagina staan drie werkvormen die het mogelijk maken om dieper in te gaan op het verhaal en de hoofdpersonen van The Passion. Op deze pagina is ook een voorbeeldscript voor het organiseren van een plaatselijke The Passion.

Dit artikel verscheen in woord&weg. Meer lezen? Neem een gratis abonnement:

Abonneer gratis

--------------------------------------------

God van de seizoenen, Wij zaaien en oogsten, wij loven en bieden, wij zoeken en zorgen. Om uw kracht bidden we, om een goed leven op deze aarde.

Verleen Uw zegen aan wat geplant wordt,

aan het jonge vee in de stallen,

aan het kind dat groeit in de moederschoot.

Wees een Bron van kracht in ons bestaan,

dat we ons werk kunnen doen,

onze dagelijkse bezigheden uitvoeren,

naar school gaan,

dat we kunnen zorgen voor onze familie en vrienden.

Om uw kracht bidden we zodat deze aarde een goede plek is voor al wat leeft.

Leer ons zorgvuldig omgaan met uw Schepping,

help ons kiezen voor wat de aarde leefbaar houdt.

Leer ons zorgvuldig omgaan met onze tijd,

dat we onszelf niet voorbij lopen, of de ander, of U.

Help ons het leven aanvaarden, zoals het op ons afkomt,

dat we verdriet en moeite niet wegstoppen, of uit de weg gaan,

dat we niet oppervlakkig leven, maar aandacht hebben.

En maak ons gastvrij,

leer ons samenleven van al het goede onder uw zon.

Door Jezus Christus, onze Heer.

Amen.

Pastoraat in een dorp: meer dan een koffer met antwoorden

Het kerkbestuur van de Dorpskerk in Oudenhoorn hoopt dat de dorpskerk er kan zijn voor álle mensen in het dorp. "Pastoraat is dan niet aankomen met een koffer vol antwoorden, maar samen in gesprek gaan over het leven, de zin ervan, geloof, vragen en twijfels."

Een dorp kan door stadse ogen een hechte gemeenschap lijken waar iedereen voor iedereen zorgt. Woorden als Noaberschap en Mienskip versterken dat idee. Uit cijfers van het ‘Landelijk expertisecentrum sociale interventie’ (Lesi) blijkt dat dorpsbewoners gemiddeld inderdaad een groter en hechter sociaal netwerk hebben dan stedelingen. Tien procent van de stadsbewoners is sociaal geïsoleerd te noemen, tegen drie procent van de bewoners op het platteland. Maar die drie procent heeft het vaak zwaarder dan lotgenoten in de stad. Oorzaken: schaamte voor het gevoel van eenzaamheid, een grote terughoudendheid van andere dorpsbewoners tegenover ‘vreemde vogels’ die bij hen in de buurt wonen, en gebrek aan een meer anoniem netwerk zoals een inloophuis.

Neem broeder Thomas Quartier, monnik in de Sint Willibrordsabdij te Doetinchem. In het dorp waar hij opgroeide waren er drie manieren om je aan te sluiten bij het dorp: bij de schutterij, bij de voetbal of bij de kerk. De pacifistische, niet sportieve Thomas vond zijn plek bij de kerk, maar bleef een buitenbeentje in het dorp. In zijn boek Heilige woede pleit hij ervoor dat de kerk in het dorp een plek is waar je jezelf mag zijn.

Grensgangers

Hoe kan een dorpskerk een ruimte worden voor alle mensen in het dorp? Dit lijkt op het eerste gezicht nogal een opgave. Want wie moet zich daarvoor in gaan zetten? Kan de dominee zijn of haar tijd niet beter besteden aan mensen die al lid zijn van de kerk? En willen mensen ‘van buiten’ eigenlijk wel iets met de kerk te maken hebben?

In de dorpskerkenbeweging spreken we graag over grensgangers. Begrippen als binnenkerkelijk, randkerkelijk en buitenkerkelijk doen de realiteit in onze huidige samenleving geen recht meer. De meeste mensen zijn grensgangers. Zij bewegen zich op vele terreinen van het leven. Ook de trouwe kerkganger is in zijn dagelijks leven verbonden met vele anderen door werk, buurt, familie. En degene die zichzelf niet gelovig noemt, komt toch soms in de kerk voor een uitvaart, een huwelijk of een expositie.

Gesprek en geborgenheid

Tomás Halík, priester en hoogleraar te Praag, meent dat geen van deze mensen tegenwoordig nog genoegen neemt met ‘nepvragen’ waarop van tevoren al een antwoord is geformuleerd. Als christenen kunnen we ons alleen maar bezighouden met de werkelijke vragen van het leven, betoogt hij in zijn boek Raak de wonden aan. Dit betekent dat christenen zowel hun eigen vragen en twijfels als die van anderen serieus moeten nemen. Pas dan ontstaat er ruimte voor een echt gesprek. Christenen weten het niet beter dan anderen, ook zij zelf zijn vaak gewond door het leven. Zij kunnen niet anders zijn dan wounded healers (Carl Jung), mensen die alleen via hun eigen wonden dichter bij anderen kunnen komen op hen te helpen.

Wanneer we vanuit dat perspectief naar de dorpssamenleving gaan kijken, kunnen grenzen van lidmaatschap en kerkelijke betrokkenheid niet langer een barrière vormen voor wat wij als christenen te bieden hebben, namelijk krachtige verhalen, een relatie met Jezus - die zelf een woundend healer was - en de hoop die in ons is, de kracht om in iedere situatie overeind te blijven. Waar mensen terug willen vallen op een stuk geborgenheid in de eigen omgeving, is het een belangrijke taak van de kerk ervoor te zorgen dat mensen hun heil niet gaan zoeken in nationalisme en populisme, maar in een oprechte verbondenheid met elkaar over alle grenzen heen.

Geen simpele antwoorden

Zoals een gevangenispastor er niet alleen is voor gelovige gevangenen en een ziekenhuispastor niet alleen voor gelovige zieken, zo zou de dorpskerk er kunnen zijn voor alle mensen in het dorp die er behoefte aan hebben dat hun vragen in het leven gezien en gehoord worden. De dorpskerk als plek waar ze hun hart zonder terughoudendheid kunnen luchten. Pastoraat is dan niet aankomen met een koffer vol antwoorden, maar samen in gesprek gaan over het leven, de zin ervan, geloof, vragen en twijfels. Pastoraat is dan het begeleiden van de zoekende mens op zijn of haar weg door het leven, waarbij ook degene die pastoraat aanbiedt in het geding is. De opdracht van de kerk is dan: nabijheid laten zien, luisteren, delen en ervaringen serieus nemen zonder ze met simpele antwoorden af te kappen. Een opluchting vaak voor de ouderling of bezoekwerker: je hoeft geen antwoorden te hebben, een menselijk luisterend oor is genoeg.

De kerk is voor iedereen

De meeste mensen in het dorp weten dat er een kerk is en vaak ook nog wie de dominee of de ouderling is. De kerk zou daarom niet moeilijk te vinden moeten zijn, maar is dat ook zo? De uitdaging aan (de mensen van) de kerk is om duidelijk te maken dat de kerk er voor iedereen is. Met woorden maar vooral met daden, bijvoorbeeld in zichtbaarheid door samen te werken met andere organisaties in het dorp. Of door het bieden van gemeenschap, bezinning, rust en echte ontmoeting. Extra werk? Vaak is het een kwestie van anders naar de activiteiten en naar het dorp te kijken.

Daarmee wordt ook de vraag opgelost die nogal eens gesteld wordt door bezoekwerkers in een dorp: hoe weten de mensen of ik namens de kerk kom of als buurvrouw? Als grensganger is deze vraag niet meer van belang. Daar waar mensen elkaar in liefde en vriendschap ontmoeten, daar is God.


BEROEPINGSWERK

Onze gemeente is op zoek naar een nieuwe Predikant

---------------------


Er zijn reacties binnengekomen op onze vacature

Op dit moment is de beroepings-- commissie bezig met het horen van de sollicitanten

In de beroepingscommissie

hebben zitting:

Saskia van der Kooy,

Leen Keijzerwaard,

Ria de Troye (eventuele vervanger

Arja Kortleven),

Dikkie Vaandrager en

Mari Noordermeer.

scribamtnoordermeer@hotmail.com

Deze week gaat bij ons voor ds C.Pronk uit

Boornbergum

Komt U allemaal mee horen?

CS

Onze gemeente is vakant

Vacaturetijd is in de eerste plaats bezinningstijd. Tijd om na te denken over wat de gemeente wil, hoe ze de vacature wil gaan vervullen en welke (soort) predikant ze daarbij nodig denkt te hebben.

De dienstenorganisatie helpt vervolgens bij het vinden van de juiste persoon voor uw gemeente. Het team mobiliteit adviseert bij het beroepen van een predikant of het aanstellen van een kerkelijk werker. Ook biedt het de mogelijkheid om tijdelijk een beginnend predikant, kerkelijk werker of jeugdwerker in uw gemeente werkzaam te laten zijn. Deze persoon komt in dienst van de mobiliteitspool en werkt van daaruit in uw gemeente.

Bevorderen mobiliteit

De synode besloot vorig jaar tot maatregelen om de mobiliteit van predikanten te bevorderen, vanuit de gedachte dat dat goed is voor zowel predikanten als gemeenten. De dienstenorganisatie biedt hierbij begeleiding. Ds. Klaas Dijkstra, consulent voor het beroepingswerk, probeert om predikanten die naar een andere gemeente willen en vacante gemeenten bij elkaar te brengen. Hij is daarnaast beschikbaar voor allerlei vragen van gemeenten en predikanten. Bij hem kunt u ook een advieslijst met namen van predikanten die geschikt zijn voor de vervulling van uw vacature opvragen.

Alle informatie op een rij als u op zoek bent naar een predikant, kerkelijk werker, jeugdwerker of interim-predikant vindt u op protestantsekerk.nl/beroepingswerk.


De kerk is er echt voor het hele dorp - gelovig of niet-gelovig

za 27 okt. 2018

De dorpskerk is bij uitstek de plek waar mensen samen kunnen komen, betoogt Jolanda Tuma, dorpskerkenambassadeur van de Protestantse Kerk. Of ze nu gelovig zijn of niet-gelovig.

Theologie is er niet alleen voor de gelovigen, maar voor de hele samenleving. Het zijn de woorden van Addy van der Woerd (26), één van de genomineerden voor de Jonge Theoloog des Vaderlands. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek zou Addy behoren tot de meerderheid van niet-religieuzen. Hij geeft namelijk aan niet te behoren bij een kerkgenootschap.

Als dorpskerkambassadeur ben ik ontzettend blij met zijn woorden en zou vanuit mijn functie willen zeggen: 'De dorpskerk is er niet alleen voor de gelovigen, maar voor de hele samenleving’.

Het is alsof we leven op de grens van vroeger en later. Nederland heeft de veren van de verzuiling allang van zich afgeschud, maar het CBS hanteert deze veren nog steeds om de bevolking te bevragen en een conclusie te trekken: het aantal 'religieuzen' is in de minderheid! In de tussentijd is er een generatie opgegroeid die vaak heel bewust bezig is met religie en zingeving, maar dit niet meer verbindt met een traditionele geloofsgemeenschap.

De dorpskerk staat bij uitstek op die grens van vroeger en later. Enerzijds is er de vaak kleine geloofsgemeenschap die de eeuwenoude liturgie gaande houdt, maar het vaak moeilijk vindt om aan te sluiten bij de 'jeugd van tegenwoordig', anderzijds is er de betrokkenheid van de hele dorpsgemeenschap bij dat unieke gebouw in het dorp. Nu kunnen we wachten tot het CBS concludeert dat de 'religieuzen' niet meer te vinden zijn, maar dat kan nog wel even duren.

'Monnikenwerk'

Kunnen we in de tussentijd niet gewoon de deuren openzetten en met elkaar in gesprek gaan? Niet over de vraag hoe als geloofsgemeenschap te overleven, maar over de vraag wat ons bindt als dorpsgemeenschap en hoe de kerk als instituut, als gebouw en als inspiratiebron hierin een rol speelt.

Ga nu eens niet tegenover elkaar staan als 'gelovigen' en 'niet-gelovigen' maar ga als dorpsbewoners aan tafel zitten en bevraag elkaar eens op wat je bezighoudt, wat je inspireert.

In de afgelopen jaren heb ik gezien wat er gebeurt als je de deuren van de dorpskerk opent en mensen aan tafel vraagt. Eén fantastisch voorbeeld kwam voort uit de vraag van een kunstenaar uit het dorp: "Kunnen we op een aantal woensdagen de kerken als atelier gebruiken? Als tegenprestatie zetten we de deuren in de avonduren open, zodat mensen binnen kunnen komen." Het project kreeg de titel 'Monnikenwerk'.

Eén van de kunstenaars, Anjet van Linge, zette een grote steen in de kerk met de woorden 'Kyrie eleison'. Eén voor één hakte ze de letters uit. Monnikenwerk. 's Avonds kwamen mensen de kerk binnen, zagen de steen en werden onmiddellijk aan het denken gezet door die eeuwenoude woorden. Ze werden ontroerd, vielen stil en gingen met elkaar in gesprek over wat ontferming betekent in het eigen leven. 'Nee, ik heb niets met geloof, maar die woorden...'

De Dorpskerkenbeweging zoekt naar verbinding tussen kerk en dorp, zet tafels neer en nodigt mensen uit om in gesprek te gaan over de kerk in het dorp en welke betekenis die heeft in je leven. De dorpskerkenbeweging zoekt daarmee naar een nieuwe taal, nieuwe woorden, nieuwe wegen waarbij het niet gaat om de hokjes 'gelovig of 'niet-gelovig', maar om de kwaliteit van leven in het dorp en op het platteland.

Graag nodig ik de jonge theologen uit om aan dit gesprek deel te nemen. Maar ook nodig ik graag mensen uit die al lang en breed de kerk hebben verlaten. Stop nu eens met schoppen tegen die zuilen die allang zijn omgevallen, maar vertel wat jou als (volgens het CBS) 'niet-religieuze' beweegt, wat jou inspireert. Misschien hebben we daar als 'religieuzen' wel meer aan dan de preek op zondagmorgen.

Auteur: Jolanda Tuma, dorpskerkenambassadeur Protestantse Kerk

Dit artikel verscheen op zaterdag 27 oktober in dagblad Trouw

Gerelateerd:

Meer dan de helft Nederlanders niet religieus. Niet verrassend. Wel jammer!

ma 22 okt. 2018

De Protestantse Kerk is niet verrast door de uitkomst van het CBS-onderzoek waaruit blijkt dat meer dan de helft van de Nederlanders niet religieus is. ‘Religieus’ betekent in het onderzoek: betrokkenheid bij een kerkgenootschap of godsdienstige organisatie. Ook de ledentallen van de Protestantse Kerk nemen af. Dat is niet verrassend, wel jammer!

Tegelijk zijn er veel mensen die zich wel gelovig noemen, maar die niet aangesloten zijn bij een georganiseerde religie. Er is een verschil tussen geloven in God (of iets) en lidmaatschap van een kerkgenootschap. Zo is er wel veel interesse voor spiritualiteit. Retraites in kloosters lopen snel vol. Bladen als Happinez en Flow laten zien dat mensen open staan voor spiritualiteit en religieuze waarden.

In Nederland neemt geloof in God af, wereldwijd groeit het geloof in God. (Bron: Kijk, 2 april 2018).


Kerk 2025: lichte structuur en uitnodigende cultuur

Van deze verandering in religieuze behoefte is de Protestantse Kerk zich al jarenlang bewust. Als reactie hierop is de Protestantse Kerk de beweging 'Kerk 2025' gestart. Een beweging die de structuur en cultuur van de Protestantse Kerk toekomstbestendig maakt: een lichtere organisatiestructuur met een uitnodigende cultuur.

Veel plaatselijke gemeenten oefenen zich dan ook in gastvrijheid en zoeken meer dan ooit tevoren het contact met hun directe omgeving. Deze contacten variëren van hulp aan vluchtelingen, betrokkenheid bij voedselbanken, initiatieven tegen eenzaamheid, het organiseren van activiteiten van de buurt. Teveel om op te noemen.

De tientallen pioniersplekken van de Protestantse Kerk hebben in de afgelopen jaren al 10.000 nieuwe mensen bereikt, mensen die geïnteresseerd zijn in geloof en spiritualiteit, maar niet in kerk of kerklidmaatschap.

En de zojuist gestarte dorpskerkenbeweging van de Protestantse Kerk zet zich in voor het behoud van dorpskerken vanuit de gedachte dat 'met geloof geen kerk te klein is'.

Vanuit dat geloof in God wil de Protestantse Kerk voor iedereen vindplaats van geloof, hoop en liefde zijn en blijven.